Phoebe Bridgers opende de eerste van drie uitverkochte avonden in Intuit Dome in Inglewood op 30 oktober met een optreden dat rauwe familie-openbaringen en speelse theatraliteit combineerde. De show was een vroege stop op haar Lost Weekend Tour ter ondersteuning van het gelijknamige album, dat ongeveer tweeënhalve maand eerder was uitgebracht.
Bridgers eiste dat alle smart devices in Yonder-pouches werden opgeborgen, een beleid dat vaker voorkomt in kleinere zalen maar ongebruikelijk is op arena-schaal. Dit verwijderde de gebruikelijke zee van schermen en liet het publiek zich volledig op het podium concentreren. Bezoekers beschreven het resultaat later als ongewoon meeslepend, waarbij een van hen opmerkte dat de afwezigheid van telefoons hen elk tijdsbesef ontnam tijdens de set.
Bridgers sprak de keuze direct aan tijdens het concert. Ze bedankte fans voor het afzien van hun apparaten en legde uit dat het beleid haar in staat stelde vrijuit te spreken zonder zich zorgen te maken over hoe opmerkingen de volgende dag online zouden verschijnen.
Het meest opvallende deel van de avond kwam toen Bridgers naar een B-podium verhuisde en openhartig sprak over haar overleden vader. Ze beschreef hun gecompliceerde relatie, waarbij ze zelden spraken en dat zijn dood vier jaar eerder haar songwriting nog steeds beïnvloedt. Ze bracht ook een ode aan haar moeder voor haar steun tijdens het proces.
Ik kan je niet genoeg bedanken dat je bereid was een paar uur zonder je apparaten te zijn. Anders zouden de onthullende dingen die ik net zei een TikTok-moment zijn geweest.
Later op de avond voegde Billie Eilish zich bij Bridgers op het podium in roze onesie-pyjama's voor een duet van “Savior Complex”. Het tweetal danste samen in Peter Pan-geïnspireerde kostuums. Eerder verscheen Muna voor “Silk Chiffon”, wat opnieuw een energiek moment opleverde dat fans deed wensen dat ze het konden opnemen.
Bridgers speelde 14 van de 16 nummers van het album Lost Weekend, waarbij ze nummers over verdriet om haar vader en de vreugde van haar huidige relatie aan elkaar weefde. Het concert weerspiegelde het vermogen van het album om zowel zware emoties als lichtere, romantische nummers tegelijk vast te houden. De productie bestond uit een halfkoepelvormig podiumontwerp, ronde schermen en een groot achterdoek dat visuele diepte toevoegde zonder pyro of confetti.
De avond sloot af met een toegift die een reprise van de titeltrack en “Scott Street” bevatte, waarna het publiek na bijna twee uur muziek vertrok die zowel groots als diep persoonlijk aanvoelde.