Phoebe Bridgers opende haar speciale akoestische concert in Madison Square Garden met een opmerking over de ongebruikelijke afwezigheid van telefoons in het publiek. De 18.000 fans hadden hun apparaten bij de ingang ingeleverd voor het benefietevenement op donderdagavond.
Ze prees de sfeer zonder internet en grapte dat wie probeerde op te nemen met een verborgen Apple Watch de beelden offline moest houden.
De regels verboden alle opnameapparatuur, waaronder mobiele telefoons, camera’s, tablets, laptops, smartwatches en Bluetooth-hoofdtelefoons. Bezoekers stopten kleine apparaten in Yondr-pouches die ze tot het einde van de show bij zich hielden. In de lobby stonden speciale stations om de pouches te openen als dat nodig was.
Zelfs journalisten kregen instructies om geen pen of papier te gebruiken, om te voorkomen dat onjuiste songdetails online zouden verschijnen. Het beleid kwam overeen met eerdere clubshows op de tour, maar betekende een flinke opschaling bij dit grote arenaconcert.
Het personeel handelde het inpakproces efficiënt en beleefd af en noteerde stoelgegevens op speciale tickets. De aanvangstijd werd met dertig minuten verschoven zodat de meeste bezoekers op hun plek zaten voordat de show begon.
Bridgers trad op vanaf een klein rond podium dat was ingericht als een jarenzeventig recreatieruimte. Zij en gitarist Christian Lee Hutson zaten op een bank met een gebreid deken, omringd door lampen, een oude televisie, blacklight-posters, een lavalamp en kaarsen.
Toetsenist Nick White was de enige extra muzikant, met af en toe basdrumaccenten van Hutson. Korrelige livebeelden verschenen op het scorebord van de arena, alsof het een oude uitzending was. De opstelling riep een Stranger Things-esthetiek op, compleet met flikkerende lampen tijdens intense momenten.
De set begon met vier bekende nummers uit haar solorepertoire die enthousiaste maar respectvolle reacties losmaakten. Daarna volgden zeven nieuwe tracks achter elkaar, haar eerste originele materiaal sinds het Boygenius-album en haar release Punisher uit 2020.
Verschillende nieuwe songs pasten bij haar gebruikelijke stijl van scherpe teksten en emotionele diepgang, waaronder een nummer dat leek te verwijzen naar een moeilijke breuk. Andere nummers sloegen een nieuwe weg in, zoals een country-achtig lied en een track dat uitmondde in een krachtige, intense vocal climax.
Tussen de nummers door sprak Bridgers het publiek direct aan over familieaangelegenheden en bedankte Tidal voor de hogere betalingen aan artiesten. Ze bevestigde dat de data voor de najaarstour de volgende dag bekend zouden worden gemaakt.
I fucking hate ICE agents.
Ze sloot de avond af met een unreleased nummer dat aan de gebruikelijke setlist was toegevoegd en nodigde het publiek uit om mee te zingen en energie te ontladen tijdens de finale van I Know the End. De show eindigde met haar naar voren lopend en het enige energieke rockmoment van de avond.
Tijdens een emotioneel nummer staken ongeveer honderd fans aanstekers op in plaats van telefoons, wat Bridgers een geweldig moment noemde. De ervaring zonder schermen liet bezoekers zich volledig op de muziek concentreren.
De succesvolle uitvoering in zo’n grote zaal suggereert dat soortgelijke telefoonvrije formats vaker kunnen voorkomen bij grote artiesten die directe verbinding met fans zoeken.