De verfilming van Andy Weir's roman werd een van de grootste bioscoopsuccessen van het jaar. Regisseurs Phil Lord en Chris Miller leverden een ruimteavontuur dat high-stakes thriller-elementen combineerde met hartverwarmende charme, wat leidde tot goede recensies en solide kaartverkoop. Toch ging de weg naar de definitieve versie via een vroege, veel langere versie die de filmmakers kwetsbaar maakte.
Lord en Miller waren te gast in de podcast Happy Sad Confused en deelden details over hun eerste assemblage. De film bereikte een vroege versie van onder de vier uur voordat ze een versie van 3 uur en 45 minuten lieten zien aan een kleine groep vertrouwde collega's. Miller beschreef de sessie als ongemakkelijk en merkte op dat de film op dat moment enorm aanvoelde.
Our first official test screening went great, but we do a lot of earlier screenings for friends and family and other filmmakers and writers. This movie was massive. When we finally got the assembly cut down to under four hours long, we subjected some filmmaker friends of ours to a three-hour and 45-minute cut of the movie, which was embarrassing.
De reactie van die kijkers was duidelijk: kort de film in. Hoewel een bioscooprelease van die lengte nooit realistisch was, gaf de sessie de regisseurs duidelijke richting over wat weg moest.
Lord legde uit dat het identificeren van zwak materiaal eenvoudiger werd zodra ze de publieksreacties zagen. Scènes die zij charmant vonden, sloegen gewoon niet aan. Het verwijderen van die delen bracht de lengte snel terug naar drie uur.
You just don't know how the scenes are going to land with an audience. We thought everything was charming, but some of those charming things didn't land. It made it really easy to get it down to three hours.
Verder verfijnen kostte meer tijd. Het team werkte de montage geleidelijk toe naar een doel van tweeënhalf uur. De definitieve film duurt 156 minuten, slechts zes minuten langer dan dat doel.
De definitieve versie bleek zeer effectief bij het publiek. De film presteerde commercieel goed en ontving brede kritische lof, waaronder erkenning als een van de opvallendste sciencefictionreleases van het jaar.
Langere films zijn de afgelopen decennia gebruikelijker geworden. Onderzoek van Stephen Follows naar duizenden films die tussen 1980 en 2025 werden uitgebracht, toonde aan dat de gemiddelde lengte met ongeveer tien minuten is toegenomen ten opzichte van eerdere generaties. Films met een brede release duurden gemiddeld 106 minuten in de jaren negentig en begin jaren 2000, en nu 114 minuten.
Het publiek is voorzichtiger. Een enquête van Talker Research uit 2024 wees uit dat kijkers 92 minuten als ideale lengte voor een speelfilm beschouwen. Slechts twee procent van de respondenten vond dat films langer dan tweeënhalf uur moesten duren.
Aankomende releases weerspiegelen de trend naar langere films. Christopher Nolan's The Odyssey staat gepland op twee uur en 52 minuten, de op een na langste film van de regisseur na Oppenheimer. Ondanks veranderende aandachtspatronen zijn er geen tekenen dat bioscoopfilms binnenkort korter worden.