Iraanse actrice Pegah Ahangarani gaat voor het eerst achter de camera voor haar eerste speelfilm-documentaire, Rehearsals for a Revolution, en levert een diep persoonlijk verslag van het leven na de Islamitische Revolutie van 1979. De film put uit haar eigen familiegeschiedenis en een rijke verzameling archiefmateriaal om te laten zien hoe herhaalde protestgolven telkens met geweld en censuur werden beantwoord. Ahangarani gebruikt het Iraanse begrip yād, dat herinnering verbindt met de manier waarop het verleden het heden blijft vormen, om haar verhaal te structureren.

Vijf hoofdstukken verbinden familiegeschiedenis met nationale omwenteling

De documentaire ontvouwt zich in vijf hoofdstukken die zowel als geschiedenisles als memoir fungeren. Elk segment eindigt met statistieken op het scherm die de menselijke tol van de gebeurtenissen benadrukken. Ahangarani groeide op als dochter van filmmakers Jamshid Ahangarani en Manijeh Hekmat, en haar vertelstem wisselt tussen het perspectief van een kind tijdens de revolutie en het latere volwassen inzicht.

Vader ging van revolutionair idealist naar gedesillusioneerde veteraan

Het openingshoofdstuk, getiteld “Voor mijn vader”, volgt de reis van haar vader: van enthousiaste aanhanger van de revolutie en frontsoldaat in de Iran-Irakoorlog tot een man die gebroken is door verliezen op het slagveld en de executie van zijn beste vriend, acteur Davood Noori. Familie foto’s laten de verandering in scherpe beelden zien: een foto van ayatollah Khomeini op de Nowrooz-tafel wordt uiteindelijk vervangen door een portret van Noori. De voice-over laat de verschuiving zien van het geloof van een jong meisje in de oorlog tot de ontdekking van een privébrief van haar vader waarin hij toegeeft dat de helft van zijn kameraden in de strijd omkwam en de rest werd geëxecuteerd.

Kindertijd eindigt met ondervraging op school en beroepskeuze

Het tweede hoofdstuk, opgedragen aan haar literatuurdocent, beschrijft hoe Ahangarani’s vroege acteercarrière botste met de politieke werkelijkheid. Nadat ze foto’s van een feest bij de docent had gedeeld, werd ze ondervraagd door schoolfunctionarissen die haar onder valse voorwendselen een bekentenis ontlokten. Het incident kostte de docent haar baan en bracht de jonge actrice ertoe de school te verlaten voor professioneel werk. Haar doorbraakrol in de controversiële film The Girl With Sneakers putte uit die persoonlijke onrust.

Hervormingshoop van oom afgebroken door harde repressie

Een derde deel richt zich op haar jongste oom Rashid, een student-journalist die president Khatami steunde tijdens een kort venster van hervormingen. Dat tijdperk eindigde met krantensluitingen, gewelddadige onderdrukking van protesten en de arrestatie van meer dan duizend mensen. Rashid overleed in 1999 op 21-jarige leeftijd.

Activisme in de Groene Beweging leidt tot arrestaties en ballingschap

Het vierde hoofdstuk behandelt Ahangarani’s eigen betrokkenheid bij de Groene Beweging van 2009 als supporter van oppositieleider Mir Hossein Mousavi. Hoewel niet expliciet in de film vermeld, leidde haar activisme tot korte arrestaties in 2009 en 2011. Later verliet ze Iran en woont ze nu in het Verenigd Koninkrijk.

Slotstuk kijkt naar dochter te midden van nieuw geweld

Opgedragen aan haar dochter Lily, confronteert het slot de massale doden van begin 2026, waarbij mensenrechtenorganisaties tienduizenden doden schatten. De film eindigt in het heden en beschrijft Iraniërs die gevangen zitten tussen binnenlandse repressie en de dreiging van een gedwongen oorlog. Ahangarani en editor Arash Najafi Ashtiani weven familie video’s, anonieme mobiele beelden, nieuwsfragmenten en zelfs animatie samen tot een coherent en aangrijpend portret.