Patricio Guzmán, de bekende Chileense documentairemaker wiens werk cruciale momenten uit de geschiedenis van zijn land vastlegde, overleed op 15 september in Parijs op 85-jarige leeftijd.
Guzmán werd geboren in Santiago op 11 augustus 1941 en verwierf erkenning als een van de belangrijkste non-fictieregisseurs van Latijns-Amerika met films die politieke omwentelingen, herinnering en sociale verandering onderzochten.
Guzmán vertrok in de jaren zestig uit Chili om te studeren aan de officiële filmschool in Madrid. Hij keerde in 1971 terug, toen de regering van socialistisch president Salvador Allende hem benoemde tot hoofd documentaireproductie bij het staatsfilmbedrijf Chile Films.
Terwijl hij de initiatieven van de socialistische regering documenteerde, was Guzmán getuige van de militaire staatsgreep van 1973 die generaal Augusto Pinochet aan de macht bracht.
Zijn baanbrekende driedelige serie The Battle of Chile, uitgebracht tussen 1975 en 1979, legde het laatste jaar van Allendes presidentschap, de staatsgreep zelf en het vroege verzet onder de dictatuur vast.
Na een korte arrestatie na de staatsgreep verliet Guzmán Chili en vestigde zich uiteindelijk in Parijs, na een periode in Madrid. Hij keerde slechts af en toe terug naar zijn vaderland om te filmen wanneer de omstandigheden dat toelieten.
In latere decennia voltooide Guzmán een trilogie over de lange schaduw van het militaire regime. Nostalgia for the Light verscheen in 2010, gevolgd door The Pearl Button in 2015, die de Zilveren Beer voor beste scenario in Berlijn ontving.
The Cordillera of Dreams, uitgebracht in 2019, won de Golden Eye-documentaireprijs op het Filmfestival van Cannes.
Zijn laatste film, My Imaginary Country uit 2022, onderzocht de hedendaagse Chileense politiek door de lens van de door jongeren geleide protesten die in 2019 begonnen en meer democratie en sociale gelijkheid eisten.