De Slowaakse filmmaker Ivan Ostrochovský herschept de mode en interieurs van Tsjecho-Slowakije in de jaren 80 in zijn nieuwe drama Only Beautiful Things to Look At. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een overheidsprogramma waarbij Roma-vrouwen werden onderworpen aan gedwongen sterilisaties, een beleid dat zich uitstrekte van het communistische tijdperk tot ver in de jaren 2000 in zowel de Tsjechische als de Slowaakse republiek.
De film opent met een reeks zorgvuldig gecomponeerde shots van jonge Roma-vrouwen die luisteren naar een lezing over gezinsplanning buiten beeld. Een stem vertelt hun dat sterilisatie hun levenskwaliteit zal verbeteren. Cameraman Juraj Chlpík beeldt deze sequenties zorgvuldig uit, maar de vrouwen blijven zwijgen. Het eerste gesproken protest komt in plaats daarvan van Ingrid, een witte arts gespeeld door Anna Geislerová, die solliciteert naar een promotie in het ziekenhuis waar ze werkt.
Ingrid woont met haar man Maros, een muziekleraar gespeeld door Vlad Ivanov, in een ruim huis op het platteland omringd door bos. Hun avonden bestaan uit wijn, klassieke muziek en stil lezen. Op haar vrije dagen wandelt ze door het bos of kijkt ze naar Roma-kinderen die spelen in een nabijgelegen rivier. Op het werk beoordeelt ze patiënten en voert ze de ingrepen uit die een klein litteken achterlaten dat lokaal bekendstaat als “de strik”.
Ingrids groeiende vriendschap met Agata, een ziekenhuismedewerker gespeeld door Simona Boledovičová, brengt haar geleidelijk in verwarring. Agata, die haar Roma-identiteit grotendeels verborgen heeft gehouden, herenigt zich met haar zus Jula, gespeeld door Eva Mores. De verschillende levenslopen van de zussen – de ene onafhankelijk en in dienst van het ziekenhuis, de andere getrouwd met kinderen – creëren een stille spanning die de film vastlegt in veelzeggende huiselijke scènes.
Sterilisatie stelt zigeunervrouwen in staat de levenskwaliteit van hun gezin te verbeteren.
Ostrochovský en coscenarist Marek Leščák vermijden een rechttoe-rechtaan white-savior-verhaal. Toch laat de keuze om het begrip van het publiek te laten verlopen via Ingrids morele ontwaken de overtuigendere persoonlijke reis van Agata onderontwikkeld. De gepolijste, soft-focus-beelden van de film distantiëren de kijkers bovendien van de aanhoudende schade en maken van een recente historische onrechtvaardigheid iets dat veilig ver weg lijkt.