Olivia Rodrigo slaat nieuw sonisch terrein in op derde album

You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love ruilt poppunk in voor een newwave-revival uit de jaren 80 en volgt een romance van uitgelaten begin tot stille einde

Olivia Rodrigo keert terug met haar derde studioalbum en zet een reeks sterke releases voort die begon met haar debuut. Opnieuw samenwerkend met producer en co-auteur Dan Nigro laat ze de poppunk-rand van eerder werk los voor een breder palet aan klanken dat wortelt in de klassieke new wave.

Rodrigo ruilt poppunk in voor newwavetexturen uit de jaren 80

De leadsingle Drop Dead kondigde de verandering al aan met zijn prominente synthlijn. Ongeveer de helft van de plaat haalt de tijd van grote synth-riffs en drumcomputers weer op. Nummers als Expectations roepen bands als Missing Persons op en leveren speelse maar effectieve throwbacks die opvallen zonder het hele project te overheersen.

Rodrigo en Nigro houden enkele akoestische balladelementen uit eerdere albums vast en voegen eigentijdse popnummers toe die steunen op gelaagde vocalen. Het resultaat is haar meest gevarieerde verzameling tot nu toe, met dertien songs die herhaling van dezelfde formule vermijden.

Cure-referenties kleuren meerdere tracks

De pre-releasesingles benadrukten een fascinatie voor The Cure. Drop Dead noemt Just Like Heaven. De opvolgende single draagt de titel The Cure. Een verrassend live-optreden op Primavera bracht Robert Smith in beeld voor het duet What’s Wrong With Me. Het album bevat ook Maggots for Brains, dat de atmosferische stijl van de band directer benadert dan de andere verwijzingen.

Verhaal splitst zich tussen vroege vreugde en latere teleurstelling

Het album volgt een duidelijke emotionele boog. De eerste zeven tracks vangen de roes van nieuwe liefde. De resterende zes verschuiven wanneer de verteller inziet dat de relatie nooit aan de aanvankelijke opwinding beantwoordde. Passief gedrag van de partner vervangt openlijk verraad en leidt tot een ingetogen breuk in plaats van een explosieve confrontatie.

Maagpijn duikt herhaaldelijk op in de teksten als fysiek teken van groeiende twijfel. Het centrale nummer The Cure bouwt op van akoestisch gitaarspel naar een dramatisch slot met strijkers en snare, met regels over gifstoffen in het bloed die de relatie neerzetten als iets wat geen partner volledig kan herstellen.

Latere nummers brengen scherpe emotionele wendingen

Begged, onlangs uitgevoerd op SNL, beschrijft een partner die pas het juiste zegt nadat hij daartoe is aangezet. Het duet What’s Wrong With Me combineert levendige synths met coupletten die de liefde als bron van onbehagen onthullen. Less springt eruit als een pianoballade waarin de partner de relatie beëindigt na een mislukte poging de vonk weer aan te wakkeren, waardoor de verteller minder liefde wenst in plaats van meer.

De afsluiter Cigarette Smoke voegt een noot van spijt toe zonder te vervallen in de rauwe woede van eerder werk. De eerste helft biedt voldoende upbeat materiaal voor luisteraars die de verliefde fase prefereren, terwijl de volledige reeks beloont wie het complete verhaal volgt.