Veel horrorfranchises struikelen wanneer ze proberen een strak en gefocust debuut uit te breiden tot iets groots en duurder. Het originele idee trekt publiek vanwege zijn helderheid en terughoudendheid, maar vervolgen voegen vaak lagen mythologie en schaal toe die wat werkte verwateren. Obsession vermijdt die valkuil met een uitgangspunt dat geworteld blijft in alledaagse menselijke verlangens.
Scenarioschrijver en regisseur Curry Barker vertelde onlangs aan ScreenRant dat hij al concrete ideeën heeft om de wereld uit te breiden. Eén route leidt naar een conventioneel vervolg dat het kernmechanisme herhaalt met nieuwe personages. De andere, die hij bijzonder aantrekkelijk vindt, wijst naar een televisieserie van eight afleveringen. Elke aflevering zou draaien om één wens die wordt vervuld door de mysterieuze dienst One Wish Willow.
I have a really cool idea for the sequel, which is basically just another wish gone wrong with the same mechanism as the One Wish Willow. But also... I'd love the idea of a TV show, which is eight episodes. Each episode is a wish.
De kracht van het concept ligt in zijn flexibiliteit. De horror komt voort uit verlangen zelf in plaats van een terugkerende schurk of monster. Kijkers zien gewone mensen naar shortcuts naar geluk grijpen, om vervolgens te ontdekken dat de gevolgen compleet nieuwe problemen creëren. Omdat de focus ligt op de wens in plaats van vaste personages, kan het verhaal telkens opnieuw beginnen met nieuwe casts en situaties.
Barker merkt op dat iedereen andere tekortkomingen, angsten en blinde vlekken meebrengt op het moment dat hij of zij een wens doet. Eén aflevering kan iemand volgen die roem najaagt, terwijl een andere iemand volgt die wraak of plotselinge rijkdom zoekt. De mogelijkheden stapelen zich op omdat verlangen een gedeelde menselijke ervaring is. Die universaliteit geeft het eigendom ruimte om in meerdere media te groeien zonder zichzelf te herhalen.