Noah Segan verkent analoge buitenstaanders in een digitaal tijdperk met 'The Only Living Pickpocket in New York'

De regisseur praat over de invloed van Rian Johnson, inspiratie uit de jaren zeventig, de dansscène van John Turturro en de weemoedige blik van de film op een verdwijnende vaardigheid.

Scenarist en regisseur Noah Segan levert met "The Only Living Pickpocket in New York" een van de meest eigenzinnige films van 2026 af: een strak straatniveau misdaadverhaal dat de rauwe intimiteit van de cinema uit de jaren zeventig oproept en tegelijk de veroudering van ouderwetse vaardigheden in een tijdperk zonder contant geld aan de kaak stelt.

Het verhaal volgt een ervaren zakkenroller die de verkeerde persoon als doelwit kiest en al snel overtroffen blijkt. In plaats van te leunen op grootschalig spektakel houdt Segan de inzet persoonlijk en dichtbij de grond, waardoor de film zowel nostalgisch als actueel aanvoelt.

Lessen van Rian Johnson vormen Segans aanpak

Segan noemt zijn oude medewerker Rian Johnson als zijn belangrijkste invloed, zowel professioneel als persoonlijk. Hij vertelt dat hij Johnsons "we have fun"-beleid op de set heeft overgenomen, waarbij het team door uitdagingen heen lacht en elkaar steunt.

I think Rian is my biggest influence, not just as a filmmaker, but frankly, as a person in terms of how you approach your family, your collaborators, the people that you work with.

— Noah Segan, Interview with SlashFilm

Analoge vaardigheden versus digitale werkelijkheid

In de kern onderzoekt de film een ouder wordende crimineel wiens talenten niet meer passen in de moderne wereld. Segan put uit zijn eigen leven als zelfverklaard analoge liefhebber die nog steeds waarde hecht aan vinylplaten en mechanische objecten, maar omringd leeft door smartphones en streaming.

What good is the ability to steal someone's wallet if no one carries cash anymore?

— Noah Segan, Film description in interview

Outlaws romantisch maken zonder misdaad te verheerlijken

Segan erkent de uitdaging om het publiek te laten meeleven met een zakkenroller gespeeld door John Turturro. Hij wijst op de lange traditie van heldhaftige buitenstaanders in de cinema en richt zich op de verlossingsboog van het personage.

I wanted to show what happens when someone who has maybe spent most of their life doing the wrong thing decides to start doing the right thing.

— Noah Segan, Interview with SlashFilm

Een opvallende score en een onvergetelijke dansscène

Componist Gary Lionelli levert een jazzy, koperrijke score die de jarenzeventigsfeer van de film vangt. Segan onthult ook hoe een spontane dansscène met Turturro ontstond uit een afspeellijst en een enkele take die na sluitingstijd werd gefilmd.

Cinematische inspiratie van de jaren zeventig tot de jaren negentig

Segan noemt films als "The Friends of Eddie Coyle", "Mikey and Nicky", "Desperately Seeking Susan" en werk van Hal Hartley en Whit Stillman als toonbeelden. Het resultaat combineert caper-energie met elegante terughoudendheid.

De invloed van Ricky Jay op de mindset van de hoofdpersoon

De overleden goochelaar en acteur Ricky Jay inspireerde de mentale scherpte van het personage. Segan wilde dat de zakkenroller niet alleen fysieke behendigheid bezat, maar ook de observatie- en psychologische vaardigheden van een meester-mentalist.

Een aangrijpend slotshot laat de stad achter bij het publiek

De film eindigt met een elegante long take die Segan altijd als slot had bedoeld. Na vier takes van ongeveer zeven minuten elk legde de crew de zonsondergang over New York vast terwijl het personage op eigen voorwaarden vertrekt.