Het nieuwe DC-universum breidt zich verder uit met de release van Clayface, een realistisch horrorverhaal dat eindelijk in Gotham City speelt. Terwijl James Gunn's Superman Metropolis in de schijnwerpers zette en Supergirl kosmisch terrein betrad, kiest regisseur James Watkins voor een straatniveau-perspectief door de ogen van Matt Hagen.
Tom Rhys Harries speelt Matt Hagen, de acteur die verandert in de vormveranderende schurk. Het verhaal volgt zijn weg van een straatkind in Gotham naar een opkomende Hollywoodster, tot een brute confrontatie met een misdaadbaas hem verminkt en in de steek gelaten achterlaat.
Clayface functioneert als een horrorfilm die zich afspeelt in Batmans domein, maar de Caped Crusader zelf nooit toont. Kijkers zien de stad in plaats daarvan door de opkomst en ondergang van een gewone man, die zich beweegt tussen chique nachtclubs van de rijken en de vervallen buurten waar Hagen begon.
Van de Narrows uit zijn jeugd tot het glamoureuze Downtown-district presenteert deze versie van Gotham geen simpele rijk-arm-tegenstelling. Het toont een complexe metropool met onderscheidende, levensechte buurten.
De film geeft een van de meest gedetailleerde weergaven van Gotham City tot nu toe. Het functioneert als een echte hub vergelijkbaar met New York, compleet met filmpremières, corrupte nachtclubs, over het hoofd geziene sloppenwijken en invloedrijke pockets waar misdaadbazen straffeloos opereren.
Anders dan Tim Burton's gotische Batman uit 1989 of Joel Schumachers neonverzadigde vervolgen voelt deze Gotham realistisch en hedendaags. Het komt dichter bij Christopher Nolans trilogie, maar wijkt af van de uniforme rauwheid van Matt Reeves' The Batman.
Clayface legt bewust Gotham vast voor de bredere DC-universum-tijdlijn. De gebeurtenissen spelen zich eerder af dan projecten als The Brave and the Bold, waardoor de stad kan evolueren voordat Batman centraal komt te staan.
Robert Pattinsons versie van het personage bestaat in een aparte continuïteit. De Gotham die hier wordt getoond ondersteunt een breed scala aan verhalen en schurken, met subtiele verwijzingen die suggereren dat andere iconische figuren in de schaduw op de loer liggen.
De stad verschijnt als een uitgestrekte omgeving waar één held nooit elke hoek kan dekken, wat het idee benadrukt dat sommige dreigingen ver buiten de schijnwerpers opereren.