Nintendo's 10 meest teleurstellende games: een blik op de zeldzame mislukkingen van het bedrijf

Van vroege experimenten tot moderne misstappen benadrukken deze titels de weinige keren dat Nintendo tekortschoot aan zijn gebruikelijke hoge standaarden

Nintendo bouwde zijn reputatie op innovatieve en hoogwaardige videogames sinds de jaren tachtig. Net als elke langlopende uitgever heeft het in de loop der decennia een handvol titels uitgebracht die ver onder de verwachtingen bleven.

Metroid Prime: Federation Force biedt vergeetbare multiplayer

De Metroid-serie kende lange periodes tussen grote releases. Metroid Prime: Federation Force verscheen in 2016 als eerste nieuwe deel in zes jaar, maar leverde een generieke co-op-ervaring zonder serieheld Samus Aran. Het spel probeerde de multiplayer-focus van Metroid Prime Hunters te herleven, maar voelde repetitief en miste boeiende online-modi.

Urban Champion biedt een kale vechtervaring

Uitgebracht in 1984 voor de Nintendo Entertainment System bood Urban Champion alleen basisstoten en blokkades in een repetitieve 2D-vechter. Latere Virtual Console-heruitgaven tegen volledige klassieke prijzen benadrukten hoe beperkt het gameplay bleef vergeleken met andere vroege titels.

Paper Mario: Sticker Star haalt de sterke punten van de serie weg

De Paper Mario-serie kreeg lof voor zijn charme en creativiteit. Paper Mario: Sticker Star (2012) verwijderde veel van die aantrekkingskracht met een dun verhaal, weinig nieuwe personages en een vechtsysteem dat aanvoelde als een stap terug op de 3DS.

Wii Music slaagt er niet in de energie van Wii Sports te vangen

Na het enorme succes van motion-controlled hits zoals Wii Sports probeerde Wii Music (2008) vergelijkbare toegankelijkheid te brengen naar muziekuitvoering. Het resultaat voelde oppervlakkig en repetitief en bood weinig diepgang of duidelijke progressie voor spelers.

Donkey Kong Barrel Blast verliest zijn kernidentiteit

Oorspronkelijk gepland rond de DK Bongos-peripheral, schakelde Donkey Kong Barrel Blast (2007) over op standaard Wii-besturing en werd een saai racespel vol constant schudden en oninteressante circuits. Het verscheen slechts maanden voor het veel succesvollere Mario Kart Wii.

Mario Tennis: Ultra Smash mist inhoud en persoonlijkheid

Eerdere Mario Tennis-delen leverden sterke singleplayermodi en memorabel gameplay. Mario Tennis: Ultra Smash (2015) richtte zich op online multiplayer terwijl het minimale modi, basisvelden en weinig van de charme bood die eerdere games definieerde.

Donkey Kong Jr. Math maakt een klassieker tot een educatieve oefening

In 1983 veranderde Donkey Kong Jr. Math het platformen van Donkey Kong Jr. in algebraïsche probleemoplossing. Het concept was bewonderenswaardig, maar resulteerde in een van de minst boeiende NES-releases en Nintendo herhaalde het experiment nooit.

Animal Crossing: Amiibo Festival begrijpt zijn publiek niet

Het eerste homeconsole-Animal Crossing-spel sinds 2008 verscheen in 2015 als partygame die dure amiibo-figuren vereiste. Animal Crossing: Amiibo Festival voelde als een basis bordspelervaring die de ontspannen levenssimulatie die fans verwachtten niet leverde.

Hey You, Pikachu! legt de vroege grenzen van spraakherkenning bloot

Uitgebracht in 1998 probeerde Hey You, Pikachu! spelers direct te laten interacteren met de populaire Pokémon. De N64-microfoontechnologie bleek onbetrouwbaar en maakte het virtuele huisdierconcept tot een frustrerende oefening in herhaling en genegeerde commando's.

Phillips CD-i-titels blijven Nintendo's meest beruchte mislukkingen

De vier games die tijdens de beginjaren negentig-partnerschap met Phillips werden geproduceerd, behoren tot de laagste punten in de Nintendo-geschiedenis. Hotel Mario, Zelda: The Wand of Gamelon, Link: The Faces of Evil en Zelda's Adventure hadden slechte besturing en saai gameplay. Nintendo heeft zich grotendeels gedistantieerd van deze gelicentieerde releases die de Mario- en Zelda-franchises schaadden.