Nicolas Winding Refn stapt weer in de schijnwerpers op Cannes met Her Private Hell, zijn eerste speelfilm in tien jaar sinds The Neon Demon. De nieuwe film volgt een groep opvallende vrouwen die samenkomen in een luxe hotel in een futuristische versie van Los Angeles om een sci-fi film te schieten die doet denken aan Barbarella. Een dreigende figuur genaamd Leather Man verstoort al snel hun wereld, wat leidt tot een kleurrijke, campy verkenning van duisternis en overdaad die past bij Refn's kenmerkende stijl.
Refn herleidt de oorsprong van de film tot een ingrijpende persoonlijke crisis die drie jaar geleden plaatsvond. Hij leed aan een hartklachten waardoor hij twintig minuten klinisch dood was. Artsen hadden hem gewaarschuwd dat hij misschien nog maar twee weken te leven had, wat een golf van emoties teweegbracht: angst, woede en diepe droefheid. Toen hij herstelde, zag Refn de beproeving als een zeldzame tweede kans om het leven en zijn werk met een frisse blik en verzamelde wijsheid te benaderen.
Wanneer je te horen krijgt dat je misschien binnen twee weken doodgaat, gaan er veel dingen door je hoofd: je bent bang, boos, gefrustreerd, verdrietig, je haalt uit. Maar toen besefte ik dat ik een geschenk had gekregen, dat als ik terug kon komen, ik een tweede kans zou krijgen. De meeste mensen krijgen dat niet.
De regisseur beschrijft de aandoening als een lekkende hartklep waardoor het bloed terugstroomde, wat hij opmerkelijk poëtisch vond. Hij ziet het voorval als het einde van zijn eerste levenshoofdstuk en het begin van een meer doordachte creatieve fase.
Refn heeft nooit filmacademie gevolgd en vermijdt al lang conventionele drie-actstructuren. Hij heeft meer interesse in de vloeiende, verslavende aard van socialemediascrollen, waarbij algoritmes directe bevrediging bieden zonder logische opbouw. Her Private Hell weerspiegelt dat gevoel, waarbij horror, sciencefiction, melodrama, musicalnummers, camp en actie samensmelten tot een onvoorspelbaar geheel dat kijkers geboeid houdt tot ze moeten pauzeren.
Casting directors Nicole Daniels en Courtney Bright zochten een heel jaar naar de juiste acteurs. Sophie Thatcher voegde zich laat in het proces toe om de hoofdrol te spelen van Elle, een naam die deels gekozen is als eerbetoon aan Elle Fanning, die de hoofdrol speelde in Refn's vorige film. Refn prijst Thatcher om haar aanwezigheid voor de camera, haar klassieke sterrenkwaliteit en de mix van pit en zachtheid.
Charles Melton werd gekozen nadat Refn hem had gezien in Riverdale, aangetrokken door zijn leren jasje in een aflevering die zich in de jaren vijftig afspeelde. Kristine Froseth werd gekozen om haar vermogen om ernst en camp te combineren, terwijl Havana Rose Liu met gedurfde energie de rol van Elles stiefmoeder vertolkt en de familiedynamiek op het scherm verdiept.
Refn reisde naar het Vaticaan nadat de organisatoren van Rome's Cinema Piccolo hem hadden geselecteerd voor een speciale audiëntie. Hij arriveerde met twee doelen: een selfie met de paus en een persoonlijk bericht voor zijn jongste dochter. Beveiliging verhinderde directe foto's, dus maakte Refn een opname met zowel de paus als actrice Monica Bellucci. De paus reageerde op het verzoek voor zijn dochter met een eenvoudige begroeting die Refn diep ontroerde.
Refn bevestigt dat hij niet van plan is nog een decennium te wachten op zijn volgende film. Hij zegt dat hij al weet welke richting hij de komende vier jaar op wil en snel met nieuwe ideeën aan de slag wil.