Nicolas Parisers 'One Minute to Midnight' begraaft sterke cast onder belerende preken

De Franse regisseur onderzoekt veranderende genderdynamieken en vroegere relaties in het hedendaagse Parijs, maar repetitieve monologen overschaduwen het verhaal.

De Franse filmmaker Nicolas Pariser keert terug met One Minute to Midnight, een drama dat de afrekening van een man van middelbare leeftijd met vroegere relaties centraal stelt. Met Melvil Poupaud in de rol van voormalig journalist Léo Saragossi ontvouwt de film zich tegen een achtergrond van maatschappelijke onrust in het moderne Parijs en probeert het te onderzoeken hoe veranderende ideeën over feminisme persoonlijke geschiedenissen hebben hervormd.

Een journalist confronteert generatie- en persoonlijke verschuivingen

Léo komt naar de hoofdstad voor een familieaangelegenheid die vertraging oploopt, waardoor hij tijd krijgt om weer contact te leggen met zijn politiek actieve dochter Emma, gespeeld door Clara Pacini. Hun gesprekken benadrukken al snel een scherpe generatiekloof, waarbij Léo's nostalgische herinneringen aan oude romances botsen met Emma's ferme afwijzing van traditionele romantische idealen. De onrust buiten voegt spanning toe, met een groeiende militaire aanwezigheid op straat die het vrij bewegen door de stad beperkt.

Terwijl Léo contact zoekt met voormalige collega's en geliefdes, levert de film uitgebreide verklaringen over de geschiedenis van elk personage. Deze ontmoetingen omvatten gesprekken met een oude redacteur-collega en diens vrouw, evenals een socialistische politica genaamd Armelle, gespeeld door Anaïs Demoustier.

Belerende dialogen domineren het scherm

Parisers script leunt zwaar op lange monologen over machtsonevenwichtigheden tussen mannen en vrouwen uit eerdere decennia. Hoewel de thema's van verantwoordelijkheid en veranderende sociale normen relevant zijn, voelt de uitvoering vaak als een reeks colleges die kernideeën herhalen zonder het plot vooruit te helpen of personages dieper te belichten. Kijkers kunnen het eens zijn met de aangehaalde punten, maar wensen meer gevarieerde verhaalelementen om de discussies in evenwicht te brengen.

We hebben wel wat beters te doen dan meehelpen aan jouw slapeloosheid.

— Armelle, gespeeld door Anaïs Demoustier, In de film One Minute to Midnight

Laat geïntroduceerd hoofdpersonage en Italiaanse coda

Het verhaal introduceert pas na bijna een uur Tina, Léo's voormalige muze gespeeld door Golshifteh Farahani. Ze verschijnt als een gedesillusioneerde garderobe-assistente op een televisieserie die geïnspireerd is op hun gezamenlijke verleden bij een tijdschrift. Kort daarna reist Léo naar Italië en ontmoet een onbekende halfzus, gespeeld door Chiara Mastroianni, waar gesprekken over familie-erfenis een kort, warmer perspectief op de liefde bieden.

Sterke prestaties redden ongelijk script niet volledig

Poupaud brengt sympathie in de hoofdrol ondanks de egocentrische neigingen en ingetogen stijl van het personage. Bijrollen van Demoustier, Farahani en Mastroianni voegen een welkome aanwezigheid toe. Toch laat de structuur van de film, met de nadruk op verklarende dialogen en beperkte actie buiten gesprekken, de algehele ervaring meer aanvoelen als een langdurig debat dan als een volledig uitgewerkt drama. De Italiaanse sequenties bieden enige emotionele verlichting, maar staan los van de Parijse kern.

Tags bij dit artikel