In Netflix' nieuwe sci-fi serie The Boroughs weegt de tijd zwaar op de bewoners van een vredige woestijnretirement community. De serie volgt een groep ouderen die plotseling geconfronteerd worden met vreemde wezens en verontrustende gebeurtenissen die hun laatste jaren verstoren en hen dwingen na te denken over hoe ze hun resterende tijd besteden.

Sterk ensemble levert memorabele momenten in openingscènes

Alfred Molina speelt Sam, een nieuwkomer die weinig interesse toont in het opbouwen van een leven of het maken van vrienden. Zijn dochter Claire, gespeeld door Jena Malone, spoort hem aan om de gemeenschap te omarmen na het recente verlies van zijn vrouw Lilly, vertolkt door Jane Kaczmarek. Sam komt al snel in contact met buurman Jack, gespeeld door Bill Pullman, die een levendige barbecue organiseert om de bredere groep bewoners voor te stellen.

De bijeenkomst benadrukt de sterkste troef van de serie: de natuurlijke chemie tussen de castleden. Geena Davis verschijnt als de stijlvolle Renee, Dennis O'Hare steelt de show als de scherpzinnige Wally, en Alfre Woodard speelt de warme maar complexe Judy naast Clarke Davis als haar partner Art. Hun gesprekken variëren van luchtige roddels tot openhartige uitwisselingen over vroegere relaties en gezondheidsproblemen, wat een boeiende en authentieke sfeer creëert.

Mysterieplot leidt aandacht af van personageverbindingen

Executive producers Matt en Ross Duffer hielpen de toon vormgeven naast de makers Jeffrey Addiss en Will Matthews, met duidelijke inspiratie uit Stranger Things door de mix van griezelige wezens en nostalgische elementen. Na de barbecue komt Sam een bizarre spinachtige creatuur tegen, waarna het verhaal snel verschuift naar het onderzoeken van de dreiging samen met andere bewoners die soortgelijke vreemde zaken opmerken.

Individuele side stories verkennen persoonlijke worstelingen zoals rouw, ziekte en onverwachte romantiek, waaronder Renees connectie met een jongere beveiliger gespeeld door Carlos Miranda. Hoewel deze verhaallijnen aantrekkelijke momenten bevatten, voelen ze onderontwikkeld en missen ze de warmte die naar voren komt wanneer de volledige groep samen is. Het centrale mysterie verliest ook vaart, met aanwijzingen die nergens toe leiden en beperkte echte spanning of verrassingen.

Visuele stijl en tempo ondermijnen sterkere ideeën

De serie profiteert van de woestijnsetting en af en toe opvallende beelden, maar vlakke belichting en gedempte kleuren verminderen de impact van zowel natuurlijke uitzichten als bovennatuurlijke sequenties. De schurken komen eenzijdig over, en het verhaal spreidt zijn acht afleveringen te dun uit over plotontwikkelingen in plaats van de relaties te verdiepen die aanvankelijk zoveel beloven.

The Boroughs blijft desondanks kijkbaar dankzij de getalenteerde acteurs, waarbij Woodard en O'Hare bijzonder memorabele actiescènes tegen de wezens leveren. Toch heeft het uitgangspunt over het beschermen van beperkte tijd tegen een externe dreiging meer potentieel dan de uiteindelijke uitvoering waarmaakt.