Vrouwen uit de oudere millennialgeneratie herinneren zich de vroege jaren 2000 vaak als een bijzonder moeilijke periode voor tiener-meisjes, gekenmerkt door strenge schoonheidsidealen, beperkte keuzes en culturele druk. Netflix's nieuwe achtdelige serie The Body gebruikt die tijd als decor en volgt een dansploeg van een katholieke school wier levens uit elkaar vallen nadat een ontgroeningsritueel met drugs en nep-occultisme uit de hand loopt.
Het verhaal begint in de Halloween-nacht van 2004 op St. Marks, waar de uitgaande dansploeg Lions de devote nieuwkomer Grace, gespeeld door Sofia Wylie, initieert. Wat begint als gewaagde pret met xtc en een geveinsde satanische rite eindigt met Grace in coma. Ploegco-captain Anya (Kristina Bogic) en buitenstaander Lisbeth (Geena Meszaros) ontdekken haar en besluiten de drugs te verdoezelen, met een keten van gevolgen tot gevolg.
Vragen rijzen over de oorzaak van de coma, mogelijke betrokkenheid van Lisbeths broer Leo, omgevingsfactoren zoals zwarte schimmel in de kapel of de vraag of het ritueel onbedoelde bovennatuurlijke effecten had. Visioenen van de comateuze Grace verschijnen al snel bij de ploegleden en roepen twijfels op over waarheid, hallucinatie of iets heel anders.
Anders dan snelle tiener-mysteries richt The Body zich op hoe het incident verborgen waarheden blootlegt over de meisjes en hun omgeving. Lisbeth verandert van onhandige buitenstaander in berekenende manipulator die geheimen inzet voor sociaal gewin. Maddie (Shirley Chen), Grace' beste vriendin, worstelt met het uitblijven van visioenen. Elise (Sara Boustany), Anya's beste vriendin en co-captain, wordt achterdochtig terwijl ze haar gevoelens voor Anya verkent.
Nevenfiguren zijn onder meer Father Franklin (Nnamdi Asomugha), Grace' oom en schoolhoofd die mogelijke heiligheid onderzoekt, en Grace' vader Michael (Motell Foster), die aan hoop vasthoudt. Centraal staat Anya, gevangen tussen gemeenschapsdruk, religieuze verwachtingen en de regels van de jaren 2000 die haar dwingen een bepaald beeld uit te dragen terwijl ze haar ware zelf en relatie met Elise verbergt.
De serie blinkt uit door de jonge cast die nuance brengt in gecompliceerde personages. Bogic, Meszaros en Boustany tillen stereotypen op tot gelaagde portretten vol pijn en intensiteit. De aan-uitrelatie tussen Anya en Elise vormt de emotionele kern en weerspiegelt bredere thema's van verhulling en authenticiteit. Meszaros maakt vooral indruk als Lisbeth, die zowel meedogenloze ambitie als momenten van kwetsbaarheid neerzet.
Shirley Chen levert een opvallende prestatie als Maddie, die evolueert van volger naar zoekende. Komische opluchting komt van Marcel Ruiz als drugleverancier Tyler, terwijl andere ploegleden textuur toevoegen met droge en emotionele momenten.
Donkere, sinister aandoende beelden en productiedetails roepen het tijdperk op zonder nostalgie. Y2K-attributen zoals strass-shorts, klaptelefoons en nummers van Kelly Clarkson onderstrepen de benauwdheid en beperkte keuzes voor jonge vrouwen destijds. De serie verwijst naar films als Bring It On en Mean Girls, maar put dieper uit introspectieve coming-of-ageverhalen uit de jaren 2000 die adolescentenproblemen serieus namen.
Showrunner Quinn Shephard maakt een gedurfde, rauwe serie die afwijkt van formulematige thrillers. Hoewel de plot soms dun aanvoelt, belonen de complete karakterbogen en thematische verkenning van geloof, identiteit en overtuiging kijkers die op zoek zijn naar iets stemmingvollers en reflectievers. The Body is nu te streamen op Netflix.