- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Israëlische regisseurs Yuval Abraham en Rachel Szor leveren een krachtige documentaire over burgerslachtoffers in Gaza, geproduceerd met The Guardian.

Naza, de nieuwe documentaire van de Israëlische filmmakers Yuval Abraham en Rachel Szor, kreeg een staande ovatie van 25 minuten tijdens de wereldpremière in de Sala Grande op het Venetië Film Festival. De duur van het applaus zet een nieuw record neer voor een film op een groot festival.

Filmmakers putten uit eerdere oscarsucces

Abraham en Szor woonden de vertoning bij samen met producent Jonathan Glazer. Het duo werkte eerder samen met twee Palestijnse filmmakers aan de Oscarwinnende No Other Land. Hun nieuwste werk duurt 77 minuten en is ’s nachts vanaf daken in Tel Aviv gefilmd.

Documentaire onderzoekt militaire systemen in Gaza

De film beschrijft de mechanismen achter wat het omschrijft als Israëls berekende massale doden van Palestijnse burgers in Gaza. De titel Naza, die door de hele documentaire heen voorkomt, is een militair acroniem dat de Israëlische inlichtingendiensten gebruiken om het verwachte aantal burgerdoden bij luchtaanvallen te schatten.

Productie gesteund door The Guardian en oscarwinnend team

The Guardian produceerde het project samen met James Wilson van JW Films. Glazer en Wilson, het oscarwinnende team achter The Zone of Interest, traden op als executive producers. Mk2 verzorgt de internationale verkoop.

Regisseurs geven verklaring over plichtsgevoel en stilte

In een verklaring bij de première legden Abraham en Szor hun motivatie uit. Ze maakten de film uit een gevoel van verplichting om de systemen achter de massale doden van Palestijnse burgers te onderzoeken, waarvoor hun land verantwoordelijk is.

Tijdens het filmen van de afgelopen drie jaar stelden we onszelf dezelfde vragen die ook de generatie van onze grootouders en de hele twintigste eeuw stelde: hoe kan de ene groep mensen de totale dehumanisering van een andere groep toestaan? Hoe zien de innerlijke werking van zo’n systeem eruit?

De film laat ons iets diepers onderzoeken dan we in onze onderzoeksjournalistiek alleen konden: niet alleen de woorden die worden uitgesproken, maar ook die niet worden gezegd, de stilte. Het is aan ons allemaal om die stilte te doorbreken.

De eerste kritische reacties zijn lovend. De ovatie overtrof de bijna 24 minuten die The Voice Of Hind Rajab vorig jaar in Venetië kreeg en de 22 minuten voor Guillermo Del Toro’s Pan’s Labyrinth.