Naomi Watts levert carrièrebeste prestatie in TIFF-opener The Housewife

Ben Shirinians debuutthriller volgt een journalist die het verborgen verleden van een model-huisvrouw uit de jaren zestig in Queens onthult.

Canadese filmmaker Ben Shirinian maakt een opvallend debuut met The Housewife, dat het Toronto International Film Festival opende met sterke vroege buzz. De periodethriller draait om een New York Times-verslaggever die een vermoedelijke oorlogsmisdadiger opspoort in een rustige wijk in Queens, twee decennia na de Tweede Wereldoorlog.

Journalist confronteert verborgen identiteiten in naoorlogs Queens

Het verhaal volgt journalist Joseph Lelyveld, gespeeld door Tye Sheridan, die een tip krijgt van de beroemde nazi-jager Simon Wiesenthal. Lelyveld arriveert bij het keurige huis van Russell Ryan (Luke Evans) en ontmoet diens beheerste Oostenrijkse vrouw Hermine, vertolkt door Naomi Watts. Ze heeft onlangs haar Amerikaanse staatsburgerschapstest gehaald en belichaamt de ideale huisvrouw uit de jaren zestig in de voorsteden: ze bakt koekjes en zorgt voor de buren.

De eerste verdenkingen richten zich op de echtgenoot, maar al snel blijkt dat Hermine een veel duisterder verleden verbergt. In werkelijkheid is zij Hermine Braunsteiner, een voormalige bewaker van een concentratiekamp die naar Amerika vluchtte en een nieuw leven opbouwde waarin heruitvinding mogelijk leek. De ontdekking dwingt Lelyveld om zijn eigen verschuivende sympathieën onder ogen te zien.

Sterk ensemble benadrukt thema's van medeplichtigheid en gerechtigheid

Bijrollen zijn onder meer Michael Imperioli als immigratieagent en Lena Olin in een korte maar krachtige rol als overlevende die getuigt over Hermines wreedheid. De film wordt vergeleken met de TIFF-film Nuremberg van vorig jaar vanwege de focus op morele verantwoordelijkheid en de uitdagingen van het nastreven van gerechtigheid decennia later.

Shirinian en scenarioschrijfster Alyssa Hill, wiens script op de Black List van 2016 stond, leggen de nadruk op persoonlijke blinde vlekken in plaats van procedurele details. De terughoudendheid van de Amerikaanse overheid om zaken opnieuw te bekijken die eerdere screeningfouten aan het licht zouden brengen, voegt spanning toe aan de latere acts.

Watts beheerst het scherm in minutieus verzorgde periodefilm

De periode-authenticiteit komt tot uiting via televisiereclames, production design van Jean-Andre Carriere en kostuums van Anette Cseri die doen denken aan klassieke Hitchcock-samenwerkingen. De vroege sequenties springen het meest in het oog en vangen de ongemakkelijke verstandhouding tussen de verslaggever en de vrouw die hij aanvankelijk voor een onschuldige echtgenote houdt.

Watts is de grootste kracht van de film. Onder de zorgvuldig onderhouden façade van een huisvrouw uit het Betty Crocker-tijdperk schuilt een onberouwvolle figuur wiens woede af en toe naar boven komt. Haar spel vermijdt melodrama terwijl het lagen van berekening en ontkenning onthult.

Als de waarheid naar buiten komt, verschuift het drama naar uitleveringsprocedures die conventioneeler aanvoelen, hoewel Olins cameo een memorabele schok oplevert. Al met al biedt The Housewife een doordachte verkenning van hoe vertrouwdheid morele helderheid kan verhullen.

Tags bij dit artikel