Een halve eeuw geleden lukte het een Roemeense turnster van amper veertien jaar op de Olympische Spelen van Montreal wat onmogelijk leek: de eerste perfecte 10 in de geschiedenis op de ongelijke brug. De scorebord kon het cijfer niet weergeven en toonde een 1,00. Dat moment, dat amper zeventien seconden op het scherm duurde, leeft nog steeds en Nadia Comaneci herbeleeft het met dezelfde frisheid als toen.
De oud-turnster, die Roemenië ontvluchtte tijdens de dictatuur van Nicolae Ceaușescu, staat bovenaan de lijst van laureaten op de gala-avond van de Premios MARCA ADN op 8 juni. Tijdens de Laureus Awards sprak ze met MARCA en blikte ze terug op dat historische moment en de betekenis ervan een halve eeuw later.
Comaneci herinnert zich dat ze zelden naar de score keek. Ze was de laatste Roemeense turnster die op de ongelijke brug aantrad en dacht dat haar oefening tussen 9,90 en 9,95 zou scoren. Toen ze zich omdraaide en de 1,00 zag, dacht ze dat er een technische storing was. De muziek begon en ze moest door naar de evenwichtsbalk zonder tijd om het te verwerken.
Ik voelde dat ik een goede routine had gedaan, maar ik had in sommige trainingen beter gepresteerd. De oefening was veel sterker dan die van de turnsters voor mij. Er was geen ruimte meer voor verbetering.
De Roemeense geeft toe dat ze nooit had verwacht dat die zeventien seconden decennialang een mijlpaal zouden blijven. In een samenleving die snel vergeet, blijft de perfecte 10 generaties inspireren en hoop geven om grote dingen te bereiken. Vrienden begroeten haar tegenwoordig als ‘Miss Perfect 10’.
Comaneci vindt dat haar jeugd een voordeel was omdat de druk lager lag. Voor Montreal had ze al acht jaar turnervaring. Tijdens haar volgende Spelen voelde ze wel het gewicht van de titelverdediging. Roemenië heeft 2026 uitgeroepen tot ‘Nadia-jaar’ en op 18 juli wordt in Boekarest de Nadia Comaneci Turnhal geopend.
De turnster woont tussen Roemenië en Oklahoma en voelt zich thuis op beide plekken. Haar cultuur en vroege opvoeding kreeg ze in Roemenië, terwijl de Verenigde Staten haar latere leven verrijkten. Over haar nachtelijke vlucht over de Hongaarse grens tijdens het communistische regime zegt ze dat het destijds de beste beslissing was en dat die ervaring haar heeft gemaakt tot wie ze nu is.
Comaneci prijst het huidige niveau van de turnen, met namen als Simone Biles en Rebeca Andrade, en benadrukt dat elke atlete uniek is. Ze verdedigt dat de combinatie van hard werken, discipline, offers en geloof nog steeds harder nodig is dan ooit voor jongeren te midden van afleidingen. Sport leert volgens haar nadenken, deel uitmaken van een team en opstaan na fouten.
Als ze met de tiener die de perfecte 10 haalde kon praten, zou ze zeggen dat ze heel trots op haar is, dat ze haar instinct moet volgen, moedig moet zijn en niet mag opgeven. ‘Het wordt zwaar, maar het zal de moeite waard zijn’, besluit ze.