- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Iraanse regisseur blikt terug op carrièrehindernissen, lowbudgetproductie zonder vergunningen en optimisme voor het thuispubliek voorafgaand aan de wereldpremière op het BFI London Film Festival.

Iraanse filmmaker Mohsen Amiryousefi waagt zich aan nieuw terrein met zijn laatste project, waarin hij persoonlijke geschiedenis en inventief vertellen combineert in een werk dat de uitdagingen van onafhankelijke cinema in zijn thuisland onderzoekt.

De film, getiteld The Banning Curse (Nefrin-e Toghif), gaat in wereldpremière op het BFI London Film Festival als onderdeel van de 70e editie. Amiryousefi en editor Kamy Saffari konden niet aanwezig zijn omdat hun Britse visumaanvragen werden afgewezen, maar de regisseur blijft zich richten op het bereiken van kijkers waar mogelijk.

Autofictie verkent decennia van professionele hindernissen

Het project put uit Amiryousefi’s eigen ervaringen, waaronder het verbod op zijn debuutfilm Bitter Dream nadat die een speciale vermelding kreeg voor de Golden Camera in Cannes. Archiefmateriaal weeft zijn biografie samen met het veranderende politieke en culturele landschap van Iran en creëert een satirisch portret dat echte gebeurtenissen mengt met geconstrueerde scènes.

Filmreferenties komen overal voor, met knipogen naar Federico Fellini’s klassiekers als La Strada en Amarcord, naast verwijzingen naar Christopher Nolan’s hedendaagse stijl en eerbetoon aan Iraanse meesters als Abbas Kiarostami.

Lowbudgetopname zet regisseur voor de camera

De productie vond volledig binnenshuis plaats zonder officiële vergunningen, een methode die Amiryousefi en veel collega’s eerder hebben gebruikt. Het grote verschil deze keer was zijn beslissing om voor het eerst zelf op het scherm te verschijnen.

Het was voor ons niet erg ingewikkeld, omdat het iets is wat ik en veel andere filmmakers in Iran eerder hebben gedaan. Maar het belangrijkste verschil was dat ik dit keer voor de camera stond. Dat was mijn eerste ervaring [acteren], en ik probeerde heel eerlijk te zijn en alle reflecties over het onderwerp voor de camera te delen.

Terugkerend symbool Engel des Doods weerspiegelt Iraanse perspectieven

Het personage Engel des Doods keert terug uit eerdere werken van Amiryousefi. In deze film ontwikkelt het zich tot een dubbelganger van de filmmaker zelf en vertegenwoordigt het tegelijkertijd culturele opvattingen over sterfelijkheid die Iraanse kijkers bekend voorkomen.

Hoop op festivalontvangst en thuispubliek

Amiryousefi uitte stille verwachting over de reacties van het publiek bij de Londense première, terwijl hij realistisch bleef over de toegankelijkheid in Iran.

Ik weet niet hoe het publiek zal reageren, maar ik ben heel blij dat de film wordt vertoond. Ik hoop dat deze blik op het leven, vol grappige momenten, vol woede, vol verdriet, aansluit bij het publiek.

Hij merkte op dat alternatieve distributiekanalen, waaronder virtuele vertoningen en streaming, Iraanse films nu in staat stellen om het binnenlandse publiek te bereiken ondanks officiële restricties. Amiryousefi uitte voorzichtig optimisme dat de omstandigheden voor het uitbrengen van films in Iran kunnen verbeteren.

Een meer afgewogen aanpak met de jaren

Op 54-jarige leeftijd erkende de regisseur een verschuiving ten opzichte van jeugdige onbevreesdheid. Het bekijken van archiefbeelden bracht een persoonlijk moment van reflectie toen hij zichzelf als jongere zag op het scherm.

Bij het doornemen van het archiefmateriaal zag ik iemand die er heel vertrouwd uitzag, en ik vroeg de editor om terug te spoelen. En ik zag mezelf veel jonger met zwart, langer haar. Het was ik, maar nu voel ik me zo anders dan die versie.