De opkomst van het Marvel Cinematic Universe eind jaren 2000 zorgde voor een langdurige golf aan superheldenfilms die halverwege de jaren 2020 begon af te nemen. Recente successen zoals Spider-Man: Brand New Day hielden de vaart erin, maar tegenvallers zoals de matige resultaten van Supergirl wijzen erop dat de golf mogelijk afzwakt. In deze verschuiving vallen enkele minder bekende superheldenseries uit eerdere decennia op als verborgen parels die het herzien waard zijn vanwege hun eigen stijl en entertainmentwaarde.
Geïnspireerd door de speelse toon van de Batman-serie uit 1966, werd Electra Woman and Dyna Girl in 1976 uitgezonden als onderdeel van de Sid and Marty Krofft-programmering. Deidre Hall speelde Electra Woman naast Judy Strangis als haar sidekick Dyna Girl. Het duo opereerde vanuit ElectraBase met gadget-gevulde voertuigen en communicatiemiddelen terwijl ze undercover werkten als verslaggevers.
De zestien afleveringen bevatten memorabele schurken, waaronder een geest gespeeld door Sig Haig en de Spider-Lady vertolkt door Tiffany Bolling. De felle kostuums, energieke optredens en luchtige aanpak maakten het voor veel kijkers een memorabel onderdeel van de popcultuur uit de jaren zeventig.
Na het succes van Teenage Mutant Ninja Turtles verscheen Samurai Pizza Cats in 1990 als een Japanse komedieserie die de spot dreef met tokusatsu-shows en superheldentrope. De Engelse nasynchronisatie bevatte stemmen van Rick Jones, Sonja Ball en Terrence Scammell voor het hoofd trio Speedy Service, Polly Esther en Guido Anchovy.
Het verhaal speelt zich af in een futuristisch Tokio vol antropomorfe dieren, waar de pizza-bezorgende helden de plannen van Seymour Cheese en zijn ninja-kraaien bestrijden. De serie doorbrak voortdurend de vierde wand en bevatte terugkerende bondgenoten, met non-stop slapstick-energie gedurende de hele reeks.
Afkomstig uit de Ultraverse-lijn van Malibu Comics, ging Night Man in 1997 in syndication in première. Matt McColm speelde Johnny Domino, een muzikant die door een mysterieuze energiestoot werd getransformeerd en daardoor een verhoogd zintuiglijk vermogen kreeg en geen slaap meer nodig had.
De serie voorzag de held van geavanceerde technologie, waaronder een vliegpak en een cloaking-apparaat. Kim Coates speelde de belangrijkste antagonist, terwijl elke aflevering doorgaans nieuwe bedreigingen introduceerde voor de nachtelijke misdaadbestrijder gedurende de twee seizoenen.
De animatiebewerking uit 1998 van Marvels Silver Surfer onderscheidde zich van andere superheldencartoons uit de jaren negentig door zijn psychedelische vertelwijze en visuele stijl die deed denken aan het werk van Jack Kirby. Schrijvers als Harlan Ellison en D.C. Fontana leverden afleveringen gericht op ruimteavonturen.
De serie volgde de chroomhuidige heraut die zich losmaakte van Galactus om onafhankelijke kosmische reizen te maken. De declamatorische dialogen en kenmerkende cgi-technieken creëerden een gedurfde, retro-atmosfeer die ontmoetingen met figuren als Thanos en Adam Warlock benadrukte.
Het productie-erfgoed van Roger Corman strekte zich uit tot Black Scorpion, dat begon met tv-films uit 1995 en 1997 voordat het in 2001 een serie werd. Michelle Lintel nam de hoofdrol op zich als de dominatrix-achtige heldin die misdaad bestrijdt in een wereld vol glamoureuze schurken.
Gastoptredens van Adam West en Frank Gorshin voegden nostalgische banden toe met de originele Batman-serie. Het seizoen van 22 afleveringen leverde actie en humor via de toegewijde cast en over-the-top scenario’s, wat lichtvoetige ontsnapping bood ondanks het bescheiden budget.