Milly Alcock als chaotische en hartverscheurende Supergirl in het DCU

De nieuwe film herdefinieert de heldin met verdriet, actie en een frisse stripgeïnspireerde invalshoek die de herstartte franchise versterkt.

Milly Alcock brengt een frisse en ongedwongen energie in Kara Zor-El in de nieuwe Supergirl-film. Het verhaal begint met de heldin die dronken het Fort van Eenzaamheid binnenstommelt en er al snel weer uitgaat met een scherpe opmerking aan haar neef Clark Kent. Deze versie is rechtstreeks gebaseerd op de stripreeks Supergirl: Woman of Tomorrow en onderscheidt het personage van eerdere verfilmingen.

Alcock vangt Kara's tragische diepgang en feestbeest-kant

Op 23-jarige leeftijd viert Kara haar verjaardag door planeten met rode zonnen op te zoeken waar haar krachten verdwijnen en ze vrij kan drinken. Haar plannen veranderen als ze een vastberaden jong meisje genaamd Ruthye ontmoet die op wraak uit is. De film, geregisseerd door Craig Gillespie en geschreven door Ana Nogueira, combineert non-stop actie met een kernverhaal over verlies en morele keuzes.

Kara was getuige van de val van Krypton en later de langzame dood van Argo City. Anders dan Clark, die als baby op aarde arriveerde en opgroeide op een boerderij in Kansas, leefde zij tot de laatste ontsnapping onder Kryptonianen. Alcock toont zowel de oppervlakkige bravoure als de onderliggende pijn in flashbacks naar Kara's jeugd en spreekt Kryptoniaanse dialogen overtuigend uit in scènes tegenover David Krumholtz als Zor-El.

Sterke chemie draagt het centrale duo

De relatie tussen Kara en Ruthye Marye Knoll, gespeeld door Eve Ridley, draagt veel van het emotionele gewicht van de film. Ruthye zoekt wraak op de Brigands en hun leider Krem, vertolkt door Matthias Schoenaerts. Het duo vormt een klassiek team van een onwillige held en een enthousiaste sidekick, waarbij Alcock's beschermende instincten botsen met Ridley's felle vastberadenheid.

Lobo voegt spektakel toe maar voelt onderontwikkeld

Jason Momoa brengt vermakelijke energie in Lobo, maar de uitgebreide rol van het personage past ongemakkelijk in het verhaal. Hoewel de premiejager in vroege pitches voor de bronstrip voorkwam, komt hij niet voor in de gepubliceerde reeks. Zijn scènes zorgen voor spektakel zonder het hoofdconflict vooruit te helpen, waardoor het antiheld-label beter bij hem past dan bij Kara.

Actie en soundtrack vergroten de kosmische schaal

De gevechtssequenties blijven dynamisch, of Kara nu onder een gele zon opereert of niet. Haar gedurfde stijl contrasteert met Clarks afgemeten aanpak en benadrukt hun verschillende opvoedingen. David Corenswet keert terug in meerdere scènes via berichten en flashbacks die de gecompliceerde band tussen de neven verdiepen. De score van Claudia Sarne ondersteunt de stillere emotionele momenten, terwijl needle drops het energieke ritme van de film vasthouden.

Ondanks kleine narratieve onevenwichtigheden bewijst Supergirl dat het DCU consistente kwaliteit kan leveren, zelfs als James Gunn zich terugtrekt uit directe supervisie. De film breidt het universum uit voorbij de aarde, bevestigt Alcock als de definitieve live-actionversie van het personage en laat ruimte voor haar grotere rol in de toekomst.