Mikel Merino komt een minuut te laat bij de videoconferentie. Het is net na vijven, het afgesproken tijdstip, en hij verontschuldigt zich meteen: “Sorry dat ik laat ben”. De 29-jarige middenvelder uit Pamplona kan niet tegen vertraging. Hij accepteerde ook niet dat een vreemde blessure in februari hem van het pad naar het WK afbracht. Na een operatie keerde hij op tijd terug en wacht nu op de definitieve oproep van Luis de la Fuente.

De vreemde blessure die zijn WK-droom in gevaar bracht

De operatie kwam op het slechtst mogelijke moment. “Al je verwachtingen en dromen vallen in duigen”, herinnert Merino zich. Hij had eerder al een WK en een EK gemist door een rugfractuur. Deze keer was de blessure ongebruikelijk, met weinig medische informatie en lange hersteltermijnen. De stress was aanvankelijk groot, maar al snel veranderde hij van houding: “Ik leunde op mijn vrouw, we zagen de positieve kant en sindsdien gaat het best goed”.

De bondscoach hield voortdurend contact. “Dat Luis belde en belangstelling toonde, helpt enorm. Het geeft extra motivatie”. Merino, die al sinds zijn zeventiende met De la Fuente werkt, waardeert die nabijheid: “Hij heeft me altijd veel vertrouwen gegeven”.

Titel vieren zonder voetbalschoenen: “Raar, raar, raar”

Spanje werd Nations League-kampioen zonder dat Merino het veld in ging. Het voelde vreemd, geeft hij toe. “Het is raar om te vieren, te springen en blij te zijn zonder je schoenen aan”. Toch waardeert hij de prestatie: “Het belangrijkste was dat we het kampioenschap veiligstelden en dat het verdiend was”. De feestelijke bijeenkomst maandag op het sportcomplex met staf, fysiotherapeuten, trainers en families vond hij “heel mooi”.

Emotionele terugkeer bij de groep en het lijden vanaf de tribune

Donderdag was zijn officiële terugkeer in de groepstraining. De gang van tikken van zijn ploeggenoten, een mix van genegenheid en plagerij, ontroerde hem. Maandenlang vanaf de tribune toekijken was zwaar. “Dat valt niet mee”, bekent hij. Hoewel hij kalm lijkt, analyseert hij elk detail en lijdt hij in stilte. “Als fans me op straat aanspreken, zeg ik dat ik ze begrijp en dat het me spijt dat ik ze zo laat lijden”.

Veelzijdigheid, doelpunten en steun voor Oyarzabal

Merino is een “manusje-van-alles” geworden. Hij speelt centraal, als controlerend middenvelder, als aanvallende middenvelder of als spits, afhankelijk van wat het team nodig heeft. “Als ik centraal moet spelen, dan speel ik centraal”. Ook zijn scorend en assisterend vermogen is verbeterd, zowel bij Arsenal als bij de nationale ploeg. Hij prijst vooral Mikel Oyarzabal: “Hij verdient het met zijn prestaties. De cijfers liegen niet, de doelpunten in finales en op cruciale momenten. Bovendien heeft hij zware blessures overwonnen”.

Spanje favoriet met bescheidenheid en een hechte groep

De la Fuente herhaalt dat Spanje favoriet is en Merino is het daarmee eens: “Als mensen zeggen dat je favoriet bent, heb je dat verdiend. Daar hoef je niet voor weg te kruipen”. Het team mist belangrijke spelers, maar de middenvelder vertrouwt op de groep: “Luis heeft een familie opgebouwd”. De speelwijze vanaf de jeugd zorgt dat iedereen zijn rol kent.

Op mogelijke verrassingen zet hij in op Colombia. En hij waarschuwt voor het debuut tegen Kaapverdië: “Elke wedstrijd moet je als een finale benaderen”. Spanje heeft sinds 2010 geen WK-eliminatiewedstrijd meer gewonnen. Merino is duidelijk: “Hopelijk doorbreken we die reeks”.

Met zijn herstel afgerond en de motivatie intact wacht Merino op de laatste selectie voor het toernooi. De zenuwen zijn onvermijdelijk, maar zijn koppigheid heeft hem hier gebracht.