De middenvelder van Arsenal, Mikel Merino, heeft in een openbare brief zijn diepe opluchting gedeeld dat hij de aanslag op de bus van Borussia Dortmund in 2017 heeft overleefd. Merino, een sleutelfiguur in de verovering van het Mundial 2026 door España, beschrijft dat moment als bewijs dat hij een "beschermengel" heeft.
De aanslag, uitgevoerd door Sergej Wenergold, bestond uit het tot ontploffing brengen van drie zelfgemaakte explosieven die bij struiken waren geplaatst langs de route van de bus van de Duitse club op weg naar een Champions League-wedstrijd tegen Monaco. De Spaanse verdediger Marc Bartra liep verwondingen op die ziekenhuisopname vereisten vanwege een handblessure, en een politieagent raakte arbeidsongeschikt. De bommen bevatten metalen spijkers en hadden een bereik van ongeveer 100 meter.
"Ik denk dat ik een beschermengel heb. Eigenlijk heb ik geluk dat ik leef", verklaarde Merino, die toen 20 jaar oud was. In zijn tekst voor The Players' Tribune met de titel "Aan de mensen die me in hun armen droegen" herinnert hij zich de explosie, de bus die bijna kantelde, het bloed, de rook en de kreten. Diezelfde avond wachtte hij in het ziekenhuis op de komst van Bartra met zijn verbrijzelde pols.
Merino legt uit dat een groot fragment van de granaatscherven in de hoofdsteun van de stoel naast die van Bartra, zijn gebruikelijke plek, was achtergebleven. Die dag zat hij vooraan omdat hij stijve benen had en de stoelen naar achteren konden. "Dat heeft me misschien het leven gered", overpeinst hij. Wenergold werd veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf voor 28 pogingen tot moord nadat hij had toegegeven dat hij economische winst zocht door te wedden op de koersval van de club.
Merino haalt in zijn brief ook het meest recente angstige moment op: een stressfractuur in zijn rechtervoet die in februari werd vastgesteld en zijn aanwezigheid op het WK in gevaar bracht. Het medisch rapport gaf zes maanden herstel aan, maar er bleven nog maar vier maanden over tot het toernooi. "Ik was zo in shock dat ik niet eens verdrietig was", vertelt hij. Hij reed zwijgend naar huis en stortte emotioneel in toen hij het aan zijn zwangere vrouw Lola vertelde.
De daaropvolgende dagen behoorden tot de zwaarste van zijn leven. Hij dacht eerst aan het missen van nog een groot toernooi, maar besefte later dat alles een reden heeft. Uiteindelijk herstelde hij op tijd en droeg hij op beslissende wijze bij aan de titel van Spanje.
Ik denk dat ik een beschermengel heb. Eigenlijk heb ik geluk dat ik leef.