Mike Flanagan heeft een sterke reputatie opgebouwd in de horror via zowel speelfilms als langere streamingprojecten. Na vroege low-budgetfilms stapte hij over naar geprezen Netflix-miniseries die vaak putten uit klassieke auteurs.
Hoewel geworteld in het korte verhaal uit 1839, groeit The Fall of the House of Usher uit tot een breder eerbetoon aan Edgar Allan Poe. Het verhaal springt tussen tijdlijnen om de opkomst te schetsen van de broer en zus Roderick en Madeline Usher, die een corrupt farmaceutisch imperium opbouwen genaamd Fortunato.
In het heden kijkt een oudere Roderick toe hoe zijn kinderen gruwelijke eindes tegemoet gaan die verbonden zijn met fouten uit het verleden. De serie gebruikt deze gebeurtenissen om generatiegevolgen te onderzoeken zonder te leunen op simpele shockeffecten.
De serie onderscheidt zich door donkere humor op frisse wijze te mengen met horrorthema’s. Stephen King gaf een krachtige aanbeveling en benadrukte Flanagan’s eigen stem in het genre.
there's a case to be made for Mike Flanagan being the Quentin Tarantino of horror.
Personages en motieven komen uit verhalen als The Cask of Amontillado, The Murders in the Rue Morgue en The Tell-Tale Heart. Deze gelaagde aanpak laat de serie wraak, herhaling en begraven geheimen over meerdere afleveringen onderzoeken.
De Ushers weerspiegelen figuren uit de werkelijkheid zoals de familie Sackler en hun rol in de opioïdencrisis. Door Poe’s ideeën over privilege en verantwoordelijkheid in een hedendaagse setting te plaatsen, toont de serie hoe weinig de dynamiek van macht in de loop der tijd is veranderd.
Het miniserieformaat blijkt ideaal, omdat het ruimte biedt voor gedetailleerde wereldopbouw en een compleet verhaal dat een speelfilm niet volledig zou kunnen bevatten. De bewerking wordt hier een creatieve daad op zichzelf, geleid door één duidelijke artistieke visie.