Hongaarse componist Mihály Víg boeide het publiek op het 28e Shanghai International Film Festival met een masterclass na een vertoning van "The Turin Horse." Het evenement benadrukte zijn blijvende rol als Béla Tarr’s belangrijkste creatieve medewerker gedurende meer dan 40 jaar.
De relatie begon toen Tarr Víg opmerkte in beelden van een concert van een vriend. De regisseur nam snel contact op en stelde voor dat Víg de muziek zou componeren voor "Almanac of Fall." Hun eerste gesprek onder champagne bezegelde de deal, ondanks Víg’s volledige gebrek aan ervaring met filmcompositie op dat moment.
Víg beschreef een ongebruikelijke methode die standaard werd bij projecten als "Sátántangó," "Werckmeister Harmonies," "Damnation" en "The Turin Horse." Hij maakt alle muziek af na het lezen van het scenario in zijn eentje, geleid door de emotionele toon die de tekst bij hem oproept. Tarr kiest vervolgens uit meerdere versies die Víg voorbereidt.
De nauwe afstemming tussen Víg, Tarr en scenarioschrijver László Krasznahorkai over kernideeën over het menselijk bestaan zorgt ervoor dat de partituren met minimale wijzigingen kunnen doorgaan. Tarr heeft volledig vertrouwen in Víg’s oordeel gedurende het hele proces.
Víg benadrukte dat muziek verder gaat dan instrumenten. Hij noemde de aanhoudende regen in "Sátántangó" en de constante wind in "The Turin Horse" als vitale geluidslagen die het publiek op zichzelf al mooi zou moeten vinden bij volledige aandacht.
Naast compositie nam Víg een memorabele acteersrol op zich als oplichter in "Sátántangó." De rol vereiste het memoriseren van meer dan dertig pagina’s dialoog voor een enkele ononderbroken sequentie van ongeveer twaalf minuten. De ervaring onthulde Tarr’s castingaanpak: hij zoekt mensen die personages op natuurlijke wijze belichamen in plaats van te passen bij beschrijvingen in het script.
Víg verwierp het idee dat Tarr een veeleisende figuur is tijdens de productie. Hij herinnerde zich dat de regisseur altijd gelijkmatig bleef, problemen privé afhandelde en acteurs veel vrijheid gaf om hun rollen vorm te geven tijdens de kenmerkende lange takes.
De ononderbroken shots die Tarr’s stijl kenmerken, gaan terug op mentor Miklós Jancsó. Tarr gelooft dat gefragmenteerde cuts de emotionele stroom verstoren, terwijl continue takes beter de naadloze aard van het echte leven weerspiegelen.
Bij het bespreken van interpretaties van "The Turin Horse" als puur somber, merkte Víg op dat zelfs ernstige ontberingen elementen van comedy bevatten. Hij beschreef het effect van de film als cathartisch: kijkers houden er meer helderheid over het bestaan en de mix van moeilijkheid en schoonheid aan over.
Krasznahorkai liep ooit weg na een meningsverschil over het script, maar keerde twee dagen later terug met een verhaal van zestig pagina’s dat de basis werd voor "The Turin Horse." De crew zocht ook uitgebreid naar een paard waarvan de uitdrukking paste bij de toon van de film en zorgde later voor een comfortabel pensioen voor het dier.
Hoewel velen de score van "Werckmeister Harmonies" bewonderen, noemde Víg "Damnation" en "The Turin Horse" als zijn eigen favorieten. Hij beschouwt "Sátántangó" als Tarr’s grootste prestatie en adviseerde kijkers die zich laten afschrikken door de lengte om toch verder te kijken dan het eerste uur.
Víg sloot de sessie af met een leidende gedachte die hij aan Tarr toeschreef: het leven is een geschenk dat nooit geweigerd mag worden.