Michael Hoffman levert een sterbezet interpretatie van Shakespeares Midzomernachtsdroom

De verfilming uit 1999 combineert romantiek, komedie en feeënmagie met een indrukwekkend ensemble onder leiding van Kevin Kline en Michelle Pfeiffer.

Regisseur Michael Hoffman stelde een indrukwekkend ensemble samen voor zijn verfilming uit 1999 van William Shakespeares geliefde komedie. Het verhaal weeft vier verschillende verhaallijnen samen tegen de achtergrond van een magisch bos waar feeën een liefdesdrank gebruiken die chaotische romantische verwikkelingen veroorzaakt.

Vier verweven verhaallijnen sturen de romantische komedie

In het middelpunt staan de feeënheersers Oberon en Titania, wier ruzie Puck ertoe aanzet zich met menselijke zaken te bemoeien. Vier jonge geliefden, Hermia, Lysander, Helena en Demetrius, raken hopeloos verstrikt. Ondertussen repeteert een stuntelig toneelgezelschap onder leiding van de opschepperige Bottom een stuk voor de aanstaande koninklijke bruiloft tussen Theseus en Hippolyta.

Uitzonderlijke cast brengt energie in het vers van de bard

De productie heeft Kevin Kline als Bottom, Michelle Pfeiffer als Titania, Rupert Everett als Oberon en Stanley Tucci als Puck. Christian Bale speelt Demetrius, Calista Flockhart vertolkt Helena, Anna Friel neemt de rol van Hermia en Dominic West verschijnt als Lysander. David Strathairn en Sophie Marceau completeren het koninklijke paar, terwijl Sam Rockwell een kleinere rol vervult als de acteur Flute.

De prestaties variëren in hoe comfortabel de acteurs zijn met Shakespeares taal. Kline levert een opvallende prestatie en Pfeiffer hanteert het vers met scherpe autoriteit. Tucci geniet duidelijk van zijn ondeugende feeënrol. Bale is een groot deel van de film shirtloos en Flockhart worstelt soms met de poëzie. De theateropgeleide acteurs Friel en West hanteren hun teksten met meer gemak.

Weelderige ambities botsen met budgetbeperkingen in Toscaanse setting

De film verplaatst de actie naar het fictieve Italiaanse stadje Monte Athena in plaats van het oude Athene. De productieambities mikken op pastorale grandeur, maar beperkte middelen houden veel scènes intiem. Kijkers moeten zich de grotere schaal voorstellen die de filmmakers oorspronkelijk voor ogen hadden. Klassieke muziekkeuzes, waaronder Felix Mendelssohns bruiloftsmars, voegen elegantie toe aan het geheel.

Gemengde kritische respons belicht sterke en zwakke punten

Critici gaven de film een goedkeuringspercentage van 66 procent op Rotten Tomatoes. De looptijd van 116 minuten biedt ruimte aan alle vier de verhaallijnen en omvat de kluchtige opvoering van Pyramus en Thisbe tijdens de bruiloftsvieringen. Een recensent merkte op dat zelfs imperfecte Shakespeare-verfilmingen nog altijd de voorkeur verdienen boven helemaal geen verfilming in een steeds hardere culturele omgeving.

De versie uit 1935 onder regie van Max Reinhardt en William Dieterle blijft de maatstaf voor cinematografische bewerkingen. Hoffmans poging biedt desondanks voldoende charme, humor en sterrenkracht om decennia later een nieuwe kijkbeurt te rechtvaardigen.

Tags bij dit artikel