Comedian Maria Bamford bracht haar kenmerkende stand-upstijl naar het Just For Laughs-festival in Montreal afgelopen weekend, waar ze inzichten deelde over haar persoonlijke successen en aanhoudende uitdagingen.
Achter de schermen voor haar optreden op zaterdagavond vertelde Bamford aan The Hollywood Reporter dat ze is gaan waarderen wat ze zelf doet en wie ze is. “Het allerbelangrijkste is dat ik mezelf mag. Ik ben trots op mijn werk,” zei ze. De artieste, die bekendstaat om het verweven van haar ervaringen met depressie, bipolaire stoornis en hypomanie in haar routines, heeft haar carrière lang opgebouwd rond openhartige verkenningen van mentale gezondheid.
Bamford waarschuwde dat haar materiaal niet bedoeld is om iedereen aan te spreken. “Ik ben niet voor iedereen. Ik ben geen publieksprikkel,” merkte ze op en beschreef zichzelf als een eigenzinnige stem in alternatieve comedy-kringen.
Haar levensverhaal is vastgelegd in de film Paralyzed by Hope: The Maria Bamford Story, geregisseerd door Judd Apatow en Neil Berkeley. Het project ging in première op Sundance en was later te streamen op Netflix, waarbij zowel haar worstelingen als haar comedy-output werden belicht.
Bamford toonde dankbaarheid voor de documentaire, die haar de kans gaf haar overleden ouders op het scherm te zien en haar materiaal voor een breder publiek bewerkt te zien. Toch blijft ze bescheiden over het opnieuw vertellen van haar ervaringen met mentale gezondheid. “Voor mij heb ik dat verhaal over mentale gezondheid al zo vaak verteld. Ik schaam me er een beetje voor,” zei ze.
Bamford speelde ook in de Netflix-serie Lady Dynamite, een surrealistische comedy geïnspireerd op haar leven die twee seizoenen liep nadat Netflix-co-CEO Ted Sarandos het project persoonlijk had goedgekeurd. Ondanks de steun van industriefiguren blijft ze voorzichtig met vluchtige lof en de emotionele tol van de showbusiness.
Ze vertelde dat ze naar Al-Anon-bijeenkomsten gaat om om te gaan met de gemengde signalen van adoratie en afwijzing in de industrie. “Mensen letten op me als ik te snel begin te praten en rare ideeën krijg of als ik zeg: wat als ik voor een bus loop?” legde Bamford uit en benadrukte dat optreden haar helpt om stabiel te blijven.
Er is iets van gedeeld gemeenschapsgevoel dat gewoon geweldig is. Je kunt naar comedy gaan of een tv-programma kijken en de personages praten over iets en dan denk je: ‘Hé, dat was zo gek, wat we net zagen. Wat als ik zoiets had?’ Dus het is een weergave van de volledige menselijke ervaring.
Bamford geeft de voorkeur aan kleinere zalen waar het publiek nuchter en betrokken blijft. Ze vermijdt grote stadions en late-night-locaties zoals de Laugh Factory, waar ze vreest dat haar dichte, passief-agressieve stijl niet zal aanslaan. “Ik ga het niet goed doen in de Laugh Factory, op een late-nightplek. Ik ga floppen,” gaf ze toe.
Tijdens optredens scant ze naar glimlachende gezichten in de voorste rijen om succes te meten. De comédienne erkende ook beschermende gewoontes te hebben ontwikkeld in een industrie die ego’s snel kan kwetsen. “Weet je, ik wil mezelf niet in een positie brengen waarin mijn gevoelens gekwetst worden… en ik zeg altijd: misschien is het een beschermingsmechanisme, maar ik besef dat mijn businessplan niet perfect is,” zei ze.