Manuela Vos: van klimmen naar handbike, de veerkracht die haar drie wereldtitels oplevert

De in Spanje wonende Nederlandse overwint een tetraplegie na een ongeval in de Picos de Europa en wordt een internationale referentie in het paracycling.

Manuela Vos mist de vrijheid van de bergen en het klimmen. Ook de onafhankelijkheid en het vermogen om haar lichaam net zo gemakkelijk te bewegen als vroeger. Deze bekentenissen openen de documentaire ‘Manuela Vos, derribando límites’ die is uitgezonden op Movistar Plus en die haar verhaal van veerkracht en haar regenboogtruien na een ernstig ongeval in 2021 vertelt.

In nog geen drie seizoenen op internationaal niveau heeft de sportster al drie gouden en één zilveren medaille verzameld op de wereldkampioenschappen handbike op de weg, de met de handen aangedreven fiets die haar het gevoel van vrijheid teruggaf.

Een leven vol sport en muziek voor het ongeval

Geboren in Nederland en al 28 jaar woonachtig in Spanje uit liefde, spreekt Vos helder en zonder franje over haar realiteit. “Tetraplegie is een rotzooi en het is extreme afhankelijkheid. Mijn leven was prachtig en nu is het ingewikkeld”, zegt ze met haar Nederlandse accent.

Sportief vanaf haar jeugd, leidde een blessure haar naar de muziek. Tien jaar lang speelde ze dwarsfluit in het orkest van Utrecht. In haar vrije tijd zocht ze rust in de bergen, waar ze begon met klimmen. Daarnaast liep ze twee of drie marathons per jaar en voltooide ze een Ironman.

Het ongeval dat alles veranderde op 5 juli 2021

Op 5 juli 2021 viel Vos dertig meter tijdens het klimmen in de Picos de Europa. De documentaire bevat getuigenissen van haar klimpartner, de redder en de piloot van de helikopter die haar verzorgden. Na een maand op de intensive care van het ziekenhuis Valdecilla in Santander werd ze overgebracht naar het Nationaal Ziekenhuis voor Paraplegie in Toledo.

Daar, bij het zien van het leven dat haar wachtte, overwoog ze even dat ze niet zo wilde leven. Toch gaf de sport haar een nieuwe richting. De vonk met de handbike was meteen: “Ik voelde weer vrijheid”, herinnert ze zich.

Intensief trainen en de Spaanse nationaliteit

Ze begon zes dagen per week te trainen. Tijdens een talentenjacht voor paralympiërs ontdekte bondscoach Begoña Luis haar. In 2023 stelde het Spaans Paralympisch Comité haar voor om te naturaliseren en in 2024 verkreeg ze de Spaanse nationaliteit, een beslissing waar ze niet over twijfelde omdat ze sinds 1998 in het land woonde.

In het dagelijks leven traint ze vrijwel altijd op de rollenbank thuis, nadat ze na het ongeval verhuisde naar een flat met lift.

Succes op de WK en doel Huntsville 2025

Op het WK in Zürich in 2024 won ze goud in de tijdrit en zilver op de weg. Een jaar later, in Ronse (België), pakte ze twee gouden medailles. Van 4 tot en met 7 september hoopt ze haar collectie regenboogtruien uit te breiden op het wereldkampioenschap in Huntsville (Alabama).

Als ik ’s nachts droom, kan ik altijd lopen. Voor mijn drie kinderen blijf ik hier vechten, zij zijn mijn reden om te leven. Het moeilijkste was mezelf overtuigen dat het leven de moeite waard is. Mijn boodschap is dat je elk moment intens moet leven en niets uitstel tot morgen wat je vandaag kunt doen.

— Manuela Vos, Interview in de documentaire ‘Manuela Vos, derribando límites’

Haar verhaal inspireert mensen die voor grote uitdagingen staan en toont dat sport een krachtig middel kan zijn om opnieuw te beginnen.

Tags bij dit artikel