Madonna opent haar nieuwe album met een gefluisterde regel over het wegsluipen in de schaduwen om een frisse persona te creëren. Dat gevoel van heruitvinding loopt door elke hoek van “Confessions II”, haar 15e studioalbum en eerste volledige project in zeven jaar.
De plaat dient als directe opvolger van “Confessions on a Dance Floor” uit 2005 en koppelt Madonna opnieuw aan producer Stuart Price. De 16 tracks vloeien samen als één dj-set, waarbij de energie hoog blijft en er ruimte is voor stemming en textuur. De aanpak geeft het album een duidelijke identiteit die geworteld is in house en techno in plaats van het najagen van voorbijgaande trends.
Luisteraars gaan van Detroit-housegrooves op “Bring Your Love”, met Sabrina Carpenter en een bijbehorende video, naar donkerdere technotexturen op “Everything”. Langzame opbouw en bevredigende releases houden het momentum gaande zonder te vertrouwen op instantpophits zoals “Hung Up” van het eerdere album.
Het emotionele hoogtepunt van het album komt met “Danceteria”, waarin Madonna terugblikt op de legendarische club die haar carrière lanceerde. Ze herinnert zich hoe ze een demo van “Everybody” aan dj Mark Kamins gaf en ruimte deelde met figuren als Nile Rodgers, Jean-Michel Basquiat, David Byrne en de B-52s. Geleverd in een gesproken-rapstijl die doet denken aan “Vogue”, vangt het nummer de opwinding van die vroege nachten zonder geforceerd te klinken.
Latere songs verschuiven van de dansvloer naar stillere terreinen. “Fragile”, een uk-garagecut, dient als ode aan haar overleden broer Christopher Ciccone. “Betrayal” neemt een scherpere toon aan tegenover haar stiefmoeder, de overleden Joan Ciccone. Het meest aangrijpend is het duet “The Test” met dochter Lourdes Leon, die meeschreef aan het nummer. Madonna reflecteert op de druk van de roem terwijl Leon haar eigen perspectief biedt op het smeden van een onafhankelijk pad.
De plaat sluit af met “L.E.S.”, een spaarzaam, gitaargedreven stuk dat terugblikt op de dagen aan de Lower East Side toen de huur krap was en de mogelijkheden eindeloos leken. Het nummer benadrukt dat terwijl tijden veranderen, Madonna stevig de leiding houdt over haar creatieve ruimte.
Soms wil ik me gewoon verstoppen in de schaduwen. Een nieuwe persona creëren. Een andere identiteit. Ik kan zijn wie ik wil zijn.