J.R.R. Tolkien bouwde een van de rijkste fantasy-universums ooit, puttend uit geschiedenis, mythe en zijn eigen overtuigingen om de wereld van Arda en zijn vele conflicten te scheppen. De meest gevierde verhalen, waaronder The Lord of the Rings, hebben bijna elk modern fantasyverhaal dat volgde beïnvloed.
Binnen dit uitgestrekte legendarium springen enkele opmerkelijke zwaarden eruit door hun vakmanschap, geschiedenis en de cruciale rollen die ze speelden in gevechten tegen de duisternis. Hier volgt een rangschikking van de machtigste bladen, geordend naar hun totale impact en kracht.
Vijf eeuwen lang droegen de koningen van Rohan Herugrim mee in de strijd. Het lemmet rustte in een gouden schede bezet met groene edelstenen en behield zijn scherpe rand ondanks zijn ouderdom. Koning Théoden droeg het tijdens de verdediging van de Hoornburg en de aanval op de Velden van Pelennor.
Herugrim mist magische eigenschappen en ontleent zijn kracht aan zijn lange dienst aan opeenvolgende heersers en zijn symboolfunctie voor menselijke veerkracht te midden van meer mystieke rassen.
Koning Thingol van Doriath voerde Aranrúth, wiens naam Koningswoede betekent. Na zijn dood en de val van het koninkrijk ging het zwaard over op zijn nakomelingen en uiteindelijk op de heersers van Númenor. Hoewel de specifieke heldendaden schaars zijn vastgelegd, spreekt de reis door koninklijke huizen van eeuwenlange dienst voordat het verdween met Ar-Pharazôn.
Eöl smeedde Anguirel uit meteorietmetaal naast zijn tweelingzwaard Anglachel. Hij hield het lemmet zelf tot zijn zoon Maeglin het overnam. Het zwaard heeft nooit een vastgelegde strijd meegemaakt, maar deelde het opmerkelijke vermogen van zijn broer om ijzer en staal moeiteloos te doorsnijden.
Een dolk gesmeed in het oude Gondolin bereikte uiteindelijk Bilbo Balings, die hem Sting noemde. Het lemmet gloeit blauw in aanwezigheid van orks en ging later over op Frodo. Het hoogtepunt kwam toen Sam Gewissies het gebruikte om de monsterlijke spin Shelob te verdrijven.
Nog een wapen uit Gondolin, Orcrist verdiende de naam Goblin-kliever tijdens vroege oorlogen. Na de val van de stad werd het teruggevonden door Thorin Eikenschild. Goblins kenden het als Bijter en vreesden de blauwe gloed. Na Thorins dood in de Slag van de Vijf Legers werd het zwaard bij hem begraven; het graf diende later als waarschuwingsbaken voor Erebor.
Eöl schonk Anglachel aan koning Thingol, die het doorgaf aan Beleg. Na een tragisch misverstand hersmeedde Túrin Turambar het botte lemmet en noemde het Gurthang, ofwel IJzer des Doods. Het zwaard hielp de draak Glaurung te doden, maar behield sporen van de boosaardigheid van zijn maker. Uiteindelijk vervulde het Túrin’s laatste wens voordat het brak.
De dwergsmid Telchar smeedde Narsil, dat overging op Elendil van Gondor en Arnor. Het brak tijdens zijn duel met Sauron, maar stelde Isildur in staat de Ene Ring te claimen. Hersmeed als Andúril voor Aragorn, straalde het lemmet met het licht van zon en maan en bleek scherp genoeg om harnassen te klieven terwijl het de moed opwekte van wie ernaast vocht.
Gesmeed naast Orcrist diende Glamdring koning Turgon van Gondolin. Gandalf claimde het later en gebruikte de Vijandhamer om de Balrog bekend als Durins Vloek te verslaan. Goblins noemden het Beuker en de blauwe gloed waarschuwde voor nabije vijanden tijdens de queeste naar Erebor en de Oorlog om de Ring.
Fingolfin droeg het bleekblauwe Ringil, dat degenen die het trof deed bevriezen. In een wanhopige uitdaging verwondde hij Morgoth zeven keer bij de poorten van Angband. De laatste slag liet de Duistere Heer met een blijvende mankheid achter en markeerde Ringil als een van de weinige wapens die blijvende schade toebrachten aan de eerste grote vijand van de vrije volkeren.
Manwë, koning van de Valar, voerde de kromzwaard Celeg Aithorn tegen de legers van Morgoth in de vroegste conflicten. Later vertrouwde hij het toe aan zijn heraut Eönwë, die het leger van Valinor aanvoerde in de Oorlog van de Toorn. Het lemmet kon bliksem ontketenen die Balrogs kon neerslaan en heeft het onderscheid een goddelijk wapen te zijn, waarvan de volle kracht verbonden blijft met het lot van de wereld.