Lukas Marxt onderzoekt bosbranden in Los Angeles in nieuwe observatiedocumentaire >1.5°C: Pyropolitics and the New World

De Oostenrijkse filmmaker zet rustige, commentaarloze beelden van de branden in 2025 om in een meditatie over klimaatpolitiek en ecologische grenzen, met premières op DOK Leipzig, Viennale en IDFA.

Oostenrijks filmmaker Lukas Marxt brengt een heel ander perspectief op de bosbranden in Los Angeles in 2025 in zijn nieuwste experimentele documentaire. In plaats van het snelle ritme van nieuwsverslagen vertrouwt de film op lange, vaste camerabeelden die de beelden en geluiden voor zichzelf laten spreken.

Rustige beelden nodigen kijkers uit om pyropolitiek onder ogen te zien

De documentaire opent met een citaat van filosoof Michael Marder over pyropolitiek, de politiek van het vuur, en vervolgt zonder voice-over, interviews of extra commentaar. Marxt hoopt dat deze aanpak het publiek aanzet om na te denken over de geopolitieke krachten achter de vlammen en de bredere milieuschade die ze vertegenwoordigen.

Als pyropolitiek vandaag de dag steeds meer de regels van het spel bepaalt, is het cruciaal om de taal ervan te leren.

— Michael Marder, openingscitaat in de film

>1.5°C: Pyropolitics and the New World gaat op 27 oktober in première op DOK Leipzig in Duitsland. Daarna wordt de film vertoond op de Viennale in Oostenrijk en later op IDFA in Amsterdam.

Filmmaker documenteert historische gebeurtenissen zonder in te grijpen

Marxt was al in Californië aan het werk aan projecten bij de Salton Sea toen de branden uitbraken. Hij aarzelde eerst om te filmen, uit angst de hulpdiensten in de weg te lopen. Na gesprekken met getroffen vrienden en bewoners besloot hij toch dat de gebeurtenissen zorgvuldige documentatie verdienden.

Samen met cameraman Carson Davis Brown legde Marxt scènes vast van de branden, brandweerlieden en een evacuatiecentrum, terwijl hij bewust alles vermeed wat al de nieuwsberichten domineerde. Het resultaat is een puur observerend verslag dat zich richt op de nasleep en de trage voortgang door verwoeste landschappen.

Titel verwijst naar klimaatdoel van het Parijs-akkoord

De titel van de film verwijst naar de 1,5°C-grens uit het Parijs-akkoord van 2015. Marxt merkt op dat het bewustzijn van die doelstelling sterk verschilt tussen publiek in de Verenigde Staten en Europa. Hij ziet de documentaire als een uitnodiging om dieper na te denken over hoe menselijk handelen brandpatronen en milieurisico’s beïnvloedt.

Marxt blijft zich richten op verstoorde landschappen in volgend project

De regisseur beschrijft zijn werk als vaak leidend naar de randen van menselijke activiteit, wat regelmatig resulteert in portretten van braakliggende terreinen of apocalyptische settings. Hoewel hij bezorgd is over de huidige milieutrends, blijft hij film gebruiken om gesprekken op gang te brengen in plaats van conclusies te trekken.

Marxt werkt al aan een nieuw project met Brown dat een ongereguleerd schietterrein in de High Desert van Californië onderzoekt, waar bezoekers op geïmproviseerde doelen schieten en een lokale economie is ontstaan rond het verzamelen van lege hulzen. Het duo heeft meer dan vijftig dagen in de gemeenschap doorgebracht om vertrouwen op te bouwen voor de documentaire.

Tags bij dit artikel