Luca is bijna elf jaar en is gek op voetbal, net als ieder ander kind van zijn leeftijd. Hij traint bij de Unió Esportiva Castellnou in zijn dorp en speelt samen met zijn teamgenoten zonder dat zijn lichaamsbouw een obstakel vormt in het dagelijkse teamleven. Een ultrazeldzame ziekte heeft hem achtergelaten met een gewicht van 10 kilo en een lengte van minder dan 1 meter 10, maar de club en zijn vrienden hebben hem op natuurlijke wijze geïntegreerd.
Dit seizoen heeft de club besloten zijn spelers te laten federeren en dan ontstaat het conflict. De Federación Catalana de Fútbol eist dat Luca zich inschrijft in de categorie Sub-12 die bij zijn leeftijd hoort. Dat zou hem dwingen het op te nemen tegen tegenstanders die tot vier keer zo zwaar kunnen zijn als hij, een duidelijk fysiek risico dat zowel het kind als zijn familie angst aanjaagt.
De ouders eisen al maanden, zonder succes, plaatsing in de categorie Sub-9, die beter past bij zijn ontwikkeling. Ze willen dat een vergelijkbare regeling wordt toegepast als de PDA-licentie die al in Galicië bestaat en die minderjarigen met een beperking laat uitkomen waar hun fysieke rijpheid dat aangeeft.
De acceptatie die Luca’s teamgenoten hebben getoond is een heel belangrijk leerproces voor hen, omdat ze beseffen dat ze met een kind spelen dat weet dat het team vaak zal verliezen. Het is ongelooflijk geweest.
De familie heeft voorstellen gekregen om van club te veranderen, maar wijst die resoluut af. Ze wil dat Luca bij zijn dorpsgenootjes blijft, waar de omgeving waarden en steun uitstraalt. De moeder benadrukt dat de oplossing niet ligt in het isoleren van hem en herinnert eraan dat het jeugdvoetbal zich moet aanpassen aan elke realiteit.
Het doel reikt verder dan het eigen geval: ze willen de Catalaanse regels wijzigen zodat andere families niet dezelfde administratieve barrière hoeven te overwinnen. Ze vinden dat het al zwaar genoeg is om een kind met een beperking op te voeden, zonder daar deze administratieve strijd aan toe te voegen.
Terwijl de procedure loopt, krijgt het verhaal van Luca steeds meer publieke aandacht. Het kind wordt op straat herkend en de familie ziet die zichtbaarheid als een stimulans om door te gaan. De ouders verdedigen dat teamsporten nog steeds prachtig zijn, ook al moet je soms wedstrijden buiten het veld voeren.