Spaanse filmmakers Javier Ambrossi en Javier Calvo brengen hun kenmerkende mix van sentiment en scherpte naar een nieuwe film die arriveert op het Filmfestival van Cannes als een gedurfde verklaring over verborgen geschiedenissen.

Los Javis weven drie tijdlijnen tot één krachtig verhaal

The Black Ball volgt drie verschillende tijdperken die geleidelijk met elkaar verbonden raken via familiegeheimen en persoonlijke onthullingen. De centrale draad begint in 1937 in een dorp dat zich heeft aangesloten bij de nationalisten, waar een luchtaanval veel inwoners doodt en de jonge Sebastián dwingt zich bij de fascistische gelederen aan te sluiten. Vijf jaar eerder krijgt Carlos te maken met sociale uitsluiting nadat geruchten over zijn privéleven de kop opsteken in de club van zijn vader. In het heden van 2017 ontvangt historicus Alberto een onverwachte erfenis die zijn eigen achtergrond rechtstreeks verbindt met die eerdere gebeurtenissen.

Het verhaal concentreert zich op het gedeelte uit 1937, waarin Sebastián de opdracht krijgt bevriend te raken met een gevangengenomen linkse gevangene genaamd Rafael, een voormalig voetballer en acteur die waarschijnlijk geëxecuteerd zal worden. Hun groeiende band ontvouwt zich vooral via blikken en stiltes in plaats van lange dialogen, waardoor Sebastiáns groeiende besef van zijn eigen verlangens te midden van het omringende geweld zichtbaar wordt.

Film eert verloren homo-verhalen uit repressief Spaans tijdperk

Het project onderzoekt hoe mannen in gevaarlijke tijden banden smeedden ondanks de overweldigende druk om zich aan te passen. Het herinnert aan bredere patronen van liefde en gemeenschap die overleefden aan de rand van de samenleving, ook toen oorlog en dictatuur het dagelijks bestaan bepaalden. De regisseurs hanteren een visuele stijl rijk aan periode-details, met zorgvuldig gecomponeerde shots die variëren van stille intieme momenten tot weidse landschappen.

Een sterke cast voegt herkenbare gezichten toe aan de ambitieuze productie. Penélope Cruz verschijnt als levendige nachtclubartieste, terwijl Glenn Close een Amerikaanse historica speelt die vloeiend Spaans spreekt. Comedian Julio Torres is ook te zien in een kleinere rol die hedendaagse humor in het historische decor brengt.

Regisseurs brengen hulde aan Federico García Lorca via inventief vertellen

Een verhaallijn put inspiratie uit het ware lot van dichter en toneelschrijver Federico García Lorca, die vroeg in het conflict werd geëxecuteerd. De filmmakers voltooien een verzonnen versie van een onafgewerkt werk van Lorca, waarbij poëtische taal wordt vermengd met de fictieve gebeurtenissen van de film om het drama te verankeren in de gedocumenteerde geschiedenis.

Het resultaat springt eruit op Cannes als een zelfverzekerd debuut van het duo op het internationale toneel. Hun vermogen om tussen tijdperken te schakelen terwijl de emotionele inzet hoog blijft, markeert een duidelijke stap vooruit ten opzichte van hun eerdere televisiesucces met de serie Veneno.