De 79e editie van het Locarno Film Festival belooft een brede cinematografische reis met wereldpremières, gerestaureerde klassiekers en eerbetoon aan belangrijke figuren uit de filmwereld.
Giona A. Nazzaro, artistiek directeur van het festival, beschreef het programma van 2026 als avontuurlijk omdat het kijkers aanmoedigt om cinema zonder vooroordelen te verkennen. Hij putte uit eigen ervaringen op verschillende festivals en wilde dat Locarno de kans biedt om persoonlijke interesses te volgen én onbekend terrein te betreden.
Nazzaro benadrukte het belang van ruimte voor verwondering in een tijdperk waarin algoritmes kijkgewoonten voorspellen en versterken. Het doel is dat het publiek films tegenkomt die verwachtingen tarten en echte verrassingen opleveren, ook als het werk niet meteen aanspreekt.
De directeur onderstreepte het belang van talent boven beroemdheid. Hij verwees naar historische figuren als Katharine Hepburn en Marcello Mastroianni als voorbeelden van acteurs wier vakmanschap en intelligentie hun nalatenschap vormden, los van uiterlijk.
Acteurs zijn als de levende geschiedenis van de cinema.
Volgens hem dragen gedenkwaardige prestaties vaak een politiek of cultureel gewicht. Hij noemde Gary Cooper in High Noon als voorbeeld van hoe de aanwezigheid van een acteur bredere thema’s van rechtvaardigheid en optimisme kan uitdragen.
Eerbetoon tijdens het festival gaat naar regisseurs James Gray en Darren Aronofsky, en naar acteurs Virginie Efira, Asia Argento, Isabella Rossellini en make-upartiest Rick Baker. Het programma belicht ook spelers als Olivia Wilde, Caleb Landry Jones en Claes Bang, die met hun rolkeuzes diepgang tonen voorbij het oppervlakkige.
Nazzaro prees Jones om zijn grondige research voor zijn nieuwe film en Bang om zijn consistente keuze voor projecten die verwachtingen bevragen in plaats van zijn imago te bevestigen.
Hoogtepunten zijn nieuwe werken van Hong Sangsoo, Denis Côté en Albert Serra. Andere opvallende titels komen van Italiaanse regisseurs en internationale stemmen die thema’s als ontheemding en identiteit verkennen.
Verschillende films in het programma onderzoeken het idee van gemeenschap als reactie op wereldwijde conflicten en afbrokkelende rechten. Nazzaro verbond deze verhalen met een gedeeld gevoel van kwetsbaarheid en de noodzaak om ruimte te beschermen voor dialoog en menselijke waardigheid.
Hij beschreef gemeenschappen als laboratoria om na te denken over verschillen in afkomst, lichaam en oriëntatie, terwijl ze krachten weerstaan die open gesprekken bedreigen.