Roger ebert blijft een van de invloedrijkste filmcritici uit de geschiedenis. Zijn schrijven combineerde diepe kennis met oprecht enthousiasme dat vaak een breed publiek naar uitdagendere films trok. Hij kon ook scherpe en memorabele kritiek leveren wanneer een film niet aan zijn normen voldeed.
Toch blijven sommige van zijn oordelen lezers verbazen. Terwijl zijn strenge recensies van bepaalde lovende films opvallen, bleek zijn drie-sterrenbeoordeling voor de originele The Bad News Bears vooral verdeeldheid te zaaien onder fans van de komedie uit 1976.
De film uit 1976, geregisseerd door Michael Ritchie, volgt een onsamenhangend little league-team onder leiding van een afgeleefde coach gespeeld door Walter Matthau. Ebert vond het verhaal verontrustend omdat het herinneringen uit zijn eigen jeugd opriep. Hij herinnerde zich dat hij als minder getalenteerde speler naar het rechterveld werd gestuurd terwijl sterkere teamgenoten lof van hun families kregen.
In zijn recensie beschreef ebert de film als een compromisloze analyse van competitie in het Amerikaanse leven. Hij merkte op dat scènes met jonge spelers momenten creëerden die werkelijk ongemakkelijk aanvoelden, ook al vermengde de film humor met scherpere observaties.
It's an unblinking, scathing look at competition in American society — and because the competitors in this case are Little Leaguers, the movie has passages that are very disturbing.
Jaren later kwam ebert terug op vergelijkbare thema's bij zijn recensie van Richard Linklater's remake uit 2005 met Billy Bob Thornton in de hoofdrol. De nieuwe versie herenigde thornton met de scenarioschrijvers van zijn eerdere film Bad Santa. Ondanks die connectie kreeg de remake een pg-13-rating die vereiste dat sommige van de originele scherpere taal en toon werden afgezwakt.
Ebert waardeerde hoe de nieuwe film geïdealiseerde opvattingen over sportiviteit uitdaagde. Hij verwees naar een bekend citaat over winnen versus het spel spelen en suggereerde dat de remake een sterkere kritiek op de competitiecultuur leverde.
They revived my own childhood memories of Little League, which I hated; it was a meritocracy in which good players were heroes and I was pointed toward right field with the hope that I would just keep on walking.
De versie uit 1976 valt op door de bereidheid om jonge personages realistisch grof te laten spreken terwijl er nog steeds gelachen wordt. De nauwere aansluiting van de remake bij het originele plot maakte veel personages herkenbaar maar minder onderscheidend, en thornton kwam terughoudender over in zijn rol als coach.
Critici van eberts standpunt stellen dat de rauwere aanpak van de eerste film de rommelige werkelijkheid van jeugdsport beter weergaf zonder de scherpe randjes af te vlakken. De versie uit 2005 verloor, ondanks goede bedoelingen, iets van de bijtende toon die de eerdere film memorabel maakte.