Volleybal blijft de teamsport met de minste zichtbaarheid en resultaten in Spanje, maar de vrouwenploeg begint de mal te breken. Selecteur Pascual Saurín is duidelijk: “We hebben het geaccepteerd”. Het historische Europese goud van de mannen in 2007 ligt ver achter ons en grootmachten als voetbal en basketbal stapelen successen op die het Spaanse volleybal nog niet heeft geëvenaard.

Het landschap verandert echter. De Leonas del Voley beleven een overgangsperiode die in 2026 op de proef wordt gesteld met de Europese Liga en het EK. Het doel is de vooruitgang te bestendigen richting het WK van 2027 en de Olympische Spelen van Los Angeles, al blijft het team fysiek minder sterk dan de topselecties en is Lucía Varela met 1,98 meter de grootste speler in de groep.

Saurín stimuleert een nieuwe mentaliteit bij de Leonas

Saurín, sinds januari 2014 bondscoach, verdedigt dat het team nu op gelijke voet kan concurreren met sterkere tegenstanders. “Wij moeten geloven dat we kunnen meedoen en dan zal de weg ons wel vertellen of het lukt of niet”, legt hij uit. Op het WK van 2025 kwamen ze dicht bij de achtste finales en toonden ze competitiviteit, al ontbreekt nog de regelmaat tegen de allerbeste teams.

De coach uit Abanilla hamert op de mentaliteitsverandering: “De speelster die naar de nationale ploeg komt, moet gemotiveerd zijn en hoge doelen stellen, want dan traint en speelt ze beter”. Hij wijst overmatige druk af en herinnert eraan dat er nog werk aan de winkel is, maar de mentaliteit heeft definitief een andere koers gekozen.

Italië biedt het professionele model waar Spanje naar zoekt

Raquel Lázaro, speelster bij Megabox Ondulati Del Savio Vallefoglia in Italië, beschrijft uit eigen ervaring het verschil. “Alles is veel professioneler. Er is altijd een fysio die volledig voor de speelsters klaarstaat en de technische staf van elke club telt minstens vier personen”, zegt ze.

Lázaro wijst ook op de uitgebreide videoanalyses, de gedetailleerde wedstrijdvoorbereiding en de financiële steun dankzij talrijke sponsors. “Het trekt speelsters van over de hele wereld aan en zorgt voor een fijne sfeer in de zalen”, voegt ze eraan toe na haar eerste seizoen in de Italiaanse competitie, die volop concurreert met de Turkse en de hoge salarissen daar.

Turkije en de eerste stappen tegen de grootmachten

Patricia Llabrés, aanvoerster van de nationale ploeg, herinnert zich de confrontatie met Turkije op het afgelopen WK: “Het was een andere vorm van druk dan we gewend zijn, maar we begonnen het door te krijgen en beseften dat we topteams in de ranking konden weerstaan”.

Voormalig hoogspringster María Schlegel is het daarmee eens en benadrukt twee cruciale wedstrijden: “Dat goede duel tegen Turkije en de partij tegen Italië op het vorige EK – waarin Spanje in de eerste set zelfs 22-18 voorstond – toonden de groep dat het mogelijk is. Wat eerst een glazen plafond leek, is ineens doorbroken”.

De Europese Liga als volgende doel

De meest directe uitdaging is de Europese Liga, met toegankelijke tegenstanders als Bosnië en Kosovo in Goražde, Noord-Macedonië en Azerbeidzjan in Alicante, en Finland en IJsland in Kópavogur. Spanje moet al zijn zes wedstrijden winnen om zich te plaatsen voor de Final Four en Saurín wijst Finland aan als de grootste hindernis: “Dat is een selectie die volop inzet op groei en zal de te kloppen tegenstander zijn”.

De bondscoach laat elk “proberen”-discours achterwege: “Vroeger kon het nog ‘we gaan het proberen’ zijn, maar nu niet meer. Nu zijn het verplichtingen. We gaan werken, vooruitkijken en zien hoe ver we komen”.

Boodschap aan de nieuwe generaties

Met bijna 100.000 aangesloten vrouwen in Spanje – alleen overtroffen door voetbal, basketbal en bergsport en klimmen – is de boodschap aan de jongeren duidelijk. Jimena Fernández vat het samen: “Tegen die meisjes van 13 of 14 die van deze sport houden, zou ik zeggen: blijf werken en luister niet naar wie zegt dat het niet kan, want velen van ons zijn opgegroeid zonder voorbeelden en zonder te weten dat we dit zouden kunnen bereiken”.