Het spelen van een iconische televisie-rol brengt vaak roem met zich mee, maar ook het risico van typecasting en vervaagde grenzen tussen acteur en personage. Leonard Nimoy ondervond die spanningen in sterke mate als Mr. Spock in de originele Star Trek.
Nimoy beschreef zijn gecompliceerde relatie met het personage in twee autobiografieën die twee decennia uit elkaar verschenen. Eerst noemde hij zijn boek "I Am Not Spock", later verscheen "I Am Spock". De meest directe ergernis kwam echter van de make-up zelf.
Tijdens de oorspronkelijke uitzendingen stemde Nimoy alleen in met publieke optredens als Spock als hij de puntige oren mocht overslaan. Hij maakte met bedenker Gene Roddenberry de afspraak dat er een ooroperatie in het verhaal kon worden ingelast als hij na de eerste dertien afleveringen niet zou wennen.
Studiobazen verzetten zich aanvankelijk tegen de oren, uit angst dat het publiek Spock als een demonisch figuur zou zien. Die zorgen verdwenen al snel toen de eerste officier populair bleek bij de kijkers. Nimoy raakte later gewend aan de protheses op de set, mede dankzij een salarisverhoging nadat Spock bijna uit seizoen twee verdween.
Buiten de camera weigerde Nimoy de oren te dragen. In een interview uit 1968 met de Philadelphia Inquirer lichtte hij zijn standpunt duidelijk toe.
Spock en zijn make-up zijn prima binnen een dramatische omgeving, maar niet daarbuiten. Ik heb vorig jaar 50.000 dollar afgewezen, omdat ik geen persoonlijke optredens wil doen met make-up, behalve mijn haar waar ik geen bezwaar tegen heb.
Dat bedrag uit 1967 komt overeen met meer dan 512.000 dollar in huidige dollars. Nimoy koos ervoor zijn natuurlijke oren te behouden in plaats van het geld aan te nemen, een beslissing die zijn wens benadrukte om een duidelijke scheiding met de rol te bewaren.