De komedie-drama Learning to Breathe Under Water brengt een opvallend visueel element in het verhaal over verlies en herstel. Regisseur Rebekah Fortune plaatst een grote metalen haai op het dak van een woonhuis, als verwijzing naar een bekend kunstwerk, maar met de nadruk op persoonlijke heling en de absurditeit van rouw.
De originele haai van fiberglass verscheen in 1986 op een huis in de Engelse plaats Headington. Kunstenaar John Buckley en bewoner Bill Heine maakten het werk als protest tegen de bombardementen op Libië, kernenergie en de dreiging van een kernoorlog. Learning to Breathe Under Water verplaatst het idee naar Ierland en gebruikt het om de absurditeit rond de dood te onderzoeken.
In de film bouwt een weduwnaar-kunstenaar de haai op het dak nadat hij zijn vrouw heeft verloren. Het beeldhouwwerk slaat door het plafond in de slaapkamer van zijn jonge zoon, wat leidt tot een bijzondere thuissituatie waarin ook een Bulgaarse au pair betrokken raakt.
Rory Kinnear vertolkt de rouwende vader Peter met subtiel komisch gevoel dat geleidelijk diepe pijn onthult. Een stille scène waarin hij aan de piano van zijn overleden vrouw begint te huilen zonder woorden, is bijzonder aangrijpend. Maria Bakalova, bekend van Borat Subsequent Moviefilm en The Apprentice, speelt de au pair Anya en stuurt het verhaal naar een voorzichtige ontknoping.
De jonge Ezra Carlisle brengt scherpe timing en letterlijke humor in de rol van zoon Leo. Kleine momenten van stop-motionanimatie geven een inkijk in de innerlijke wereld van de jongen en zorgen voor welkome momenten van fantasie in de stijl van vroege Paul King-films.
Omdat de meeste scènes zich afspelen in het familiehuis, gebruikt production designer May Davies kleur en rommel om Peters veranderende gemoedstoestand te weerspiegelen. De ruimte wisselt tussen knus en overweldigend, passend bij het thuis van een kunstenaar.
De film ging in première op het Internationaal Filmfestival van Karlovy Vary en werd ook vertoond op het Galway Film Fleadh, dicht bij de opnamelocatie. Terwijl het eerste deel vaart houdt door humor en visuele vindingrijkheid, neigen de latere delen naar sentimentaliteit en introduceren ze een enigszins geforceerd conflict tussen Anya en Peter.
Ondanks deze toonwisselingen toont Kinnears centrale prestatie zijn vermogen om een hoofdrol met subtiliteit en emotionele diepgang te dragen.