- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

They're Here gebruikt dashcambeelden en crowdsourced data om te laten zien hoe buurtgroepen gemaskerde federale agenten volgen na dodelijke schietpartijen in de stad

Oscarwinnend regisseur Laura Poitras is teruggekeerd naar de non-fictiefilm met een nieuwe korte documentaire die horror- en sciencefictionesthetiek combineert om de federale immigratieaanpak in Minneapolis te portretteren. In samenwerking met de lokale journaliste en filmmaker Rachel Lauren Mueller reconstrueert de film getiteld They’re Here hoe bewoners zich organiseerden om Immigration and Customs Enforcement-activiteiten te monitoren en tegen te gaan na de fatale schietpartijen op twee mensen in de stad.

Samenwerking geboren uit gedeelde urgentie

Het project begon nadat een gezamenlijke collega Poitras met Mueller in contact bracht na de schietpartij op Renée Good in januari. Beide vrouwen voelden direct de noodzaak om gebeurtenissen te documenteren die de reguliere berichtgeving niet volledig vastlegde. Mueller, die slechts een paar straten van de plek van de moord woont, maakte al deel uit van buurtnetwerken die tijdens eerdere onrust waren ontstaan en schakelde snel over op het volgen van ICE-bewegingen.

Poitras, van wie eerder werk onder meer de Edward Snowden-documentaire Citizenfour en het portret van Nan Goldin All the Beauty and the Bloodshed omvat, zag het verhaal uit Minneapolis als een kans om haar expertise op het gebied van surveillance en bronbescherming toe te passen. Het duo begon vrijwel meteen met filmen en ging daarmee door tot maart, waarbij ook wat materiaal uit december werd gebruikt.

Cinematografische stijl weerspiegelt de terreur uit het echte leven

In plaats van conventionele nieuwsbeelden te gebruiken, maakten de filmmakers gebruik van dashcamopnames, straatbeelden en datavisualisaties om te reconstrueren hoe bewoners elkaar waarschuwden en agenten ontweken. De visuele aanpak leent bewust elementen uit horror- en dystopische cinema, waardoor stille besneeuwde straten en de plaatselijke luchthaven aanvoelen als vreemde en dreigende locaties.

Het was net een horrorfilm — maar het was ook de realiteit van wat er gebeurde.

Deelnemers beschermen terwijl de schaal zichtbaar wordt

Bronveiligheid bleef gedurende de hele productie de hoogste prioriteit. Het team vertrouwde op encryptie, anonimisering en zorgvuldige beoordelingsprocessen zodat individuen zich nog konden terugtrekken voordat de film werd afgerond. Poitras merkte op dat het verhullen van identiteiten op het scherm er ook voor zorgt dat kijkers in de positie worden geplaatst van mensen die onder constante dreiging leven.

De film zet intieme persoonlijke verhalen naast bredere visualisaties van ICE-vluchten en -activiteiten in het hele land, waardoor zowel de menselijke tol als het systemische bereik van de operaties zichtbaar wordt. Crowdsourced data van bewoners op de luchthaven illustreerde hoe commerciële reizigers en gedetineerden dezelfde faciliteiten deelden.

Hoop op bewustwording en inspiratie

Poitras en Mueller zeiden dat ze willen dat de film het geweld denormaliseert en tegelijk effectief gemeenschapsverzet benadrukt. Ze geloven dat cinema een emotioneel begrip kan overbrengen dat herhaalde nieuwsfragmenten vaak niet bereiken. De korte film draait in de sectie Venice Open – Out of Competition, waarbij Submarine Entertainment de Amerikaanse verkoop verzorgt.

We willen laten zien hoe de gemeenschap samenkomt en gewoon weerstand biedt. Want ik denk: wat is het alternatief? Het alternatief is gewoon laten gebeuren.