Oscarwinnend regisseur Laura Poitras voegde zich bij mederegisseur Rachel Lauren Mueller in Venetië om hun nieuwe korte documentaire They’re Here te presenteren. De 25 minuten durende film legt de tegenstand van de gemeenschap in Minneapolis tegen ICE-operaties in 2025 vast en gebruikt de visuele taal van horror en dystopische cinema om wat de filmmakers zien als de normalisering van dergelijke handhavingsacties tegen te gaan.
Poitras sprak rechtstreeks over de noodzaak om snel te handelen toen het project begon. Ze beschreef de omstandigheden in de Verenigde Staten als een nachtmerrie en stelde dat de mainstreamverslaggeving bepaalde vormen van geweld routineus heeft gemaakt. Het team wilde dat cinema een gevoel van terreur en directheid zou herstellen, zodat het publiek de menselijke impact kon begrijpen in plaats van gebeurtenissen als abstracte statistieken te behandelen.
We geloofden in een gevoel van urgentie bij het documenteren hiervan. Wat we in de Verenigde Staten zien, is een nachtmerrie, en we voelen dat wat er in de mainstreammedia gebeurt, is dat dit soort geweld genormaliseerd wordt. We geloven heel sterk in de kracht van cinema om dit geweld te denormaliseren en te laten zien wat er gebeurt, zodat je het gevoel van terreur kunt voelen.
De film opent met serene winterse taferelen in het Amerikaanse Midwesten voordat het overgaat naar scènes van gemaskerde agenten die kinderen meenemen en bewoners die zich in autokoffers verstoppen om veilig naar hun werk te komen. Luchthavensequenties tonen gewone reizigers die toekijken hoe geketende personen op vliegtuigen worden geladen. Deze sequenties zijn gebaseerd op dashcamopnames, crowdsourced mappingtools en video’s ter plaatse om te reconstrueren hoe bewoners ICE-agenten volgden en ontweken.
Poitras benadrukte dat de genre-elementen dienen om kijkers dichter bij de gebeurtenissen te brengen in plaats van ze te distantiëren. Mueller voegde eraan toe dat herhaalde blootstelling aan extreme beleidsmaatregelen tot een verdovend effect heeft geleid, en dat de film het doel heeft om de ervaring weer visceraal te maken in plaats van puur intellectueel.
Het project ontstond uit een verlangen om buren te beschermen die een leven hadden opgebouwd in Minneapolis. Poitras herinnerde zich het gedeelde gevoel dat deze bewoners veilig moesten blijven en niet verwijderd mochten worden. De film benadrukt hoe wijdverbreide lokale acties ICE dwongen om de meeste van zijn agenten uit het gebied terug te trekken, een ontwikkeling die de regisseurs presenteren als bewijs dat georganiseerd verzet concrete resultaten kan opleveren.
Aan het einde van de film zeggen we hoe deze tientallen en honderdduizenden bewoners reageerden, en dat ICE 80 procent van zijn agenten verwijderde. Er was dus een echte reactie op dit soort verzet, waar we allemaal hoop uit kunnen putten. Tegelijkertijd heeft ICE een budget van 70 miljard dollar, wat een astronomisch bedrag is. Bovendien werden in de afgelopen twee maanden 90.000 mensen ontvoerd. Het is dus een recordhoogte dat in juni en juli is gebeurd. Dus ICE is absoluut nog steeds actief. Hun tactieken zien er nu alleen heel anders uit.
They’re Here wordt vertoond in de sectie Venice Open – Out of Competition en markeert Poitras’ terugkeer naar het festival na haar Golden Lion-winnaar All the Beauty and the Bloodshed uit 2022. Eerder won haar film Citizenfour haar de Oscar voor documentaire in 2015. Het project werd geproduceerd door Mueller, Poitras en Yoni Golijov, met ARTE France als coproducent. Submarine Entertainment verzorgt de verkoop in de VS.