Kurt Vonnegut prees de trouwe filmadaptatie van Slaughterhouse-Five

De auteur prees de film uit 1972 van George Roy Hill, terwijl latere verfilmingen van zijn romans vaak tekortschoten

De filmversie uit 1972 van Kurt Vonneguts Slaughterhouse-Five kreeg zeldzame goedkeuring van de auteur zelf. Regisseur George Roy Hill en scenarioschrijver Stephen Geller brachten het verhaal van Billy Pilgrim naar het scherm met Michael Sacks in de hoofdrol. De adaptatie ving de niet-lineaire structuur van de roman door inventieve montage die de ervaring van de protagonist weerspiegelde om los te raken in de tijd.

Vonnegut prijst de film in voorwoord van toneelstuk uit 1972

Vonnegut beschreef zijn bewondering in het voorwoord van zijn toneelstuk Between Time and Timbuktu. Hij schreef dat hij George Roy Hill en Universal Pictures dankte voor een perfecte vertaling van de roman naar het witte doek. De auteur voegde eraan toe dat hij kwijlde en giechelde elke keer dat hij de film bekeek, omdat die zo goed aansloot bij zijn gevoelens tijdens het schrijven van het boek.

I love George Roy Hill and Universal Pictures, who made a flawless translation of my novel 'Slaughterhouse-Five' to the silver screen. I drool and cackle every time I watch that film, because it is so harmonious with what I felt when I wrote the book.

— Kurt Vonnegut, Preface to Between Time and Timbuktu, 1972

De film volgt Billy Pilgrim terwijl hij momenten herleeft uit zijn dienst in de Tweede Wereldoorlog in België, zijn huwelijk met Valencia en zijn ontmoetingen met de Tralfamadorians. Deze aliens beschrijven het leven als een reeks momenten zonder strikte lineariteit en plaatsen Billy in een verblijf met Montana Wildhack voor een seksexperiment. De film toont ook zijn uiteindelijke dood op aarde. Hill bewaarde de essentie van de roman terwijl hij het verhaal in een conventioneel filmformaat plaatste.

Latere Vonnegut-adaptaties schieten vaak tekort

Vonnegut leefde nog om andere pogingen te zien om zijn werk naar film en televisie te brengen, en veel daarvan vielen tegen. De komedie Slapstick of Another Kind uit 1984 maakte van zijn boek Slapstick een letterlijke en humorloze puinhoop met Jerry Lewis en Madeline Kahn in de hoofdrollen. De film greep de brontekst niet en leverde een resultaat op dat zowel een slechte adaptatie als een zwakke film op zichzelf was.

Een televisiefilm uit 1995 op Showtime, gebaseerd op het korte verhaal Harrison Bergeron, breidde het uitgangspunt van afgedwongen gelijkheid in de toekomst uit, maar week ver af van Vonneguts oorspronkelijke verhaal buiten de libertarische thema's. Sean Astin speelde de hoofdrol in de productie, die extra achtergrond en wereldopbouw toevoegde die niet in de bron voorkwamen.

Het drama Mother Night uit 1996, met Nick Nolte in de hoofdrol, bewerkte het verhaal van een oorlogspion die nazi-kringen infiltreerde door propaganda uit te zenden. Hoewel het uitgangspunt boeiend bleef, sleepte de film en miste hij energie. Alan Rudolphs versie uit 1999 van Breakfast of Champions introduceerde nieuwe personages en subplots die Vonnegut nooit schreef, wat leidde tot chaotisch vertellen. Bruce Willis speelde de hoofdrol als verkoper die in waanzin vervalt tegenover Albert Finney als Kilgore Trout, en de film presteerde slecht aan de kassa.

De film uit 1972 blijft een opvallend succes

Vonnegut overleed in 2007 op 84-jarige leeftijd. De adaptatie van Slaughterhouse-Five uit 1972 blijft zich onderscheiden van de zwakkere pogingen die volgden. Verschillende andere projecten uit de jaren zeventig, waaronder een televisieversie van Between Time and Timbuktu en een film uit 1971 van Happy Birthday, Wanda June waarvoor Vonnegut het scenario schreef, weerspiegelden een nauwere band met zijn literaire stem. Fans wachten nog steeds op een sterke verfilming van The Sirens of Titan.