Kiyoshi Kurosawa, de veelzijdige Japanse filmmaker achter griezelige hits zoals Cure en Pulse, is teruggekeerd naar het Filmfestival van Cannes met een statig historisch drama dat zich afspeelt in het feodale Japan van de 16e eeuw. De film wijkt af van zijn kenmerkende horror- en thrillergebied om een verhaal van verraad en terughoudendheid te verkennen tijdens een tijdperk van voortdurende clan-oorlogen.

Kurosawa bewerkt bestseller tot seizoensmysteries

Gebaseerd op de bekroonde roman uit 2021 van Honobu Yonezawa draait het verhaal om heer Murashige Araki, gespeeld door Masahiro Motoki. Araki trotseerde de machtige eenmaker Nobunaga Oda, vertolkt door Bando Shingo, door zich met een kleine trouwe strijdmacht in zijn kasteel te barricaderen. Kurosawa, die het scenario schreef, herschikt deze confrontatie tot vier met elkaar verbonden mysteries, één voor elk seizoen, waarin Araki schijnbaar onmogelijke misdaden moet oplossen.

Hij krijgt onverwachte hulp van een gevangengenomen luitenant van Nobunaga, Kanbei Kuroda, gespeeld door Masaki Suda. De dynamiek doet denken aan een klassiek detectivesduo, waarbij de gevangene fungeert als een scherpzinnige maar onbetrouwbare partner bij het verzamelen van bewijs uit oude kronieken.

Regisseur kiest voor theatrale intrige in plaats van geweld

In plaats van de zwaardgevechten en bloedvergieten die typisch zijn voor samoeraifilms, creëert Kurosawa een dialogisch, toneelachtig drama gericht op gesprekken en deductie. De elegante kasteeldecors, ontworpen door Harada Tetsuo, vormen een besloten decor waarin onderzoeken zich ontvouwen via gesprekken met Araki's vrouw Chiyoho, gespeeld door Yuriko Yoshitaka, en herhaalde bezoeken aan de kerker.

Flashbacks onthullen Araki's diepe afkeer van wreedheid, waaronder een moment waarop hij gedwongen werd onschuldige vrouwen te executeren op bevel van Nobunaga. Deze filosofie vormt de kern van het verhaal en maakt de film tot een scherpe kritiek op de gewelddadige code die het samoeraileven bepaalde.

Film bevraagt traditie en eert klassieke genrewortels

Japanse kijkers die bekend zijn met de historische figuren zullen waarschijnlijk makkelijker aansluiting vinden bij de gelaagde vertelling. Toch kan het gematigde tempo en de herhalende onderzoeksstructuur de bredere aantrekkingskracht beperken voor wie high-stakes-actie verwacht. Kurosawa biedt daarentegen een verfijnde interpretatie van een van Japans oudste vertelvormen en viert een figuur die vrede verkoos boven eindeloos conflict.

Het resultaat is een van de meest traditionele werken van de regisseur, grotendeels beperkt tot de kasteelmuren en met de nadruk op intellect in plaats van spektakel. Het markeert weer een genre-uitbreiding voor een kunstenaar die bekendstaat om zijn voortdurende vernieuwing.