Kenji Tanigaki heeft met The Furious een frisse martial arts-klassieker afgeleverd, een film die de rauwe opwinding herleeft die veel fans voelden bij het ontdekken van klassiekers als Ong-Bak jaren geleden. Het verhaal volgt Wang Wei, gespeeld door Xie Miao, terwijl hij op zoek is naar zijn ontvoerde dochter en krachten bundelt met een man die zijn vermiste vrouw zoekt. Hun pad leidt door brute onderwereldgevechten die verschillende vechttradities benadrukken.
Tanigaki benadert vechtscènes door de performers hun eigen geschiedenis op het scherm te laten brengen. Xie Miao put uit Chinese wushu, Joe Taslim uit judo en Yayan Ruhian uit pencak silat. Deze basis maakt het mogelijk om repetities over te slaan en meteen in vloeiende sequenties te duiken. De regisseur benadrukt dat het memoriseren van moves slechts een startpunt is, net als het leren van tekst voor een scène. De echte impact ontstaat wanneer acteurs de choreografie internaliseren en personaliseren.
Hij vermijdt het gebruik van voertuigen of explosies en kiest voor puur handgemeen dat geworteld is in Zuidoost-Aziatische tradities. Deze keuze houdt de focus op fysieke vaardigheid en culturele kleur in plaats van spektakel uit andere genres.
Een opvallende scène betreft een fiets die zowel als kussen als wapen fungeert tijdens een hoge val in de climax. Het idee ontstond tijdens een vroege scriptbespreking waarin Tanigaki voorstelde om uit een raam op de vierde verdieping te springen. Toen zorgen over realisme opkwamen, werd de fiets de praktische en inventieve oplossing die ook bijdroeg aan de speelse toon van de film.
I need the violence even over-the-top, make the audience laughing. So yeah, because just the violence I don't want.
Variatie in de actie komt rechtstreeks voort uit de verschillende persoonlijkheden en vaardigheden van elk personage. Tanigaki gelooft dat sterk personagewerk elke vechtpartij fris laat aanvoelen in plaats van repetitief. Castingbeslissingen die performers matchten met rollen met contrasterende vechtsportachtergronden bleken essentieel om die diversiteit te bereiken.
De uitgebreide slotstrijd gold als de zwaarste sequentie voor Tanigaki. Opgenomen tegen het einde van de productie vergde het achttien nachten werk met een uitgeputte cast en crew. De scène toont vechters uit drie verschillende groepen die in wisselende allianties botsen, wat een complex web van aanvallen creëert dat de regisseur zowel veeleisend als innovatief noemt.
Samenwerking met actionchoreograaf Kensuke Sonomura en een bekwaam Thais stuntteam hielp de kwaliteit te waarborgen ondanks de vermoeidheid. De gedeelde crew begreep de verschillende stijlen van de twee choreografen en paste zich soepel aan tijdens de opnames in Bangkok.