Kal Penn in ongelijke biopic over Anna Nicole Smiths dokter Sandeep Kapoor

De film van Thane Economou rekt een roddelverhaal uit tot bijna twee uur met wisselende resultaten en een late impuls van de hoofdrolspeler.

De nieuwe film “Trust Me, I’m A Doctor” geeft Sandeep Kapoor veel meer schermtijd dan zijn echte roem rechtvaardigde. Het verhaal draait om de arts die Anna Nicole Smith behandelde en na haar dood in 2007 door een overdosis aan voorgeschreven medicijnen met aanklachten te maken kreeg.

Kal Penn neemt zeldzame hoofdrol op zich als Indiaans-Amerikaanse arts

Kal Penn vertolkt Kapoor, een arts die in de kast zit en Smith als patiënt overneemt van een collega die met pensioen gaat. Hij stemt ermee in haar onder een pseudoniem te behandelen en raakt al snel verstrikt in haar chaotische wereld. De film toont hoe hij haar vergezelt naar een pride-parade in Los Angeles en later methadon voorschrijft tijdens haar zwangerschap, ondanks professionele bezwaren.

Smith bevalt van dochter Dannielynn en verliest drie dagen later haar zoon Daniel aan een overdosis. Kapoor hoort via het nieuws van haar eigen overdosis en probeert medische dossiers veilig te stellen, maar krijgt te maken met intense media-aandacht op zijn praktijk.

Juridische strijd en mediabelangstelling domineren latere delen

Met hulp van advocate Ellen Garofalo, gespeeld door Linda Hamilton, start Kapoor een pr-offensief om zijn reputatie te verdedigen. Federale onderzoekers vinden later documenten in zijn huis, wat leidt tot aanklachten wegens criminele samenzwering samen met Smiths advocaat en psychiater.

Het verhaal springt tussen tijdlijnen en bevat doorbrekingen van de vierde wand die het tempo verstoren. Scenarist-regisseur Thane Economou mengt echt beeldmateriaal met gedramatiseerde scènes, maar de aanpak voelt vaak onsamenhangend in plaats van verhelderend.

Abbie Cornish portretteert Smith op overdreven wijze

Abbie Cornish speelt Smith met een brede, komische inslag die botst met de serieuzere ambities van de film. De meeste bijrollen neigen naar parodie, waardoor Penn het gewicht moet dragen in de stillere momenten die te laat komen om de algehele toon te redden.

De film eindigt met een montage van de uitkomsten na het vonnis voor de betrokkenen. Het suggereert dat de celebritycultuur kleine figuren opblaast tot mythische verhalen, een punt dat de film zelf maar moeilijk weet te volgen.

Tags bij dit artikel