Kaitlin Olson bouwde een reputatie op met haar scherpe komische timing als Dee Reynolds in It’s Always Sunny in Philadelphia. Later verscheen ze als DJ in Hacks tegenover Jean Smart. Toch behoorde een van haar gedurfdste en grappigste optredens tot de kortstondige Fox-sitcom The Mick, die vanaf 2017 twee seizoenen liep.
Olson heeft gezegd dat ze enige zenuwen voelde bij het aangaan van een project op een broadcastnetwerk na jaren op kabel te hebben gewerkt. De serie plaatste haar in het middelpunt van een familiekomedie met een premisse die aan Shameless deed denken. Ze speelde Mickey, een zorgeloze nietsnut die plots voogd wordt over de drie verwende kinderen van haar zus nadat hun ouders zijn gearresteerd.
Sofia Black-D’Elia speelde nichtje Sabrina, wat meteen leidde tot een rivaliteit die langzaam in respect veranderde. Thomas Barbusca vertolkte middelste kind Chip, terwijl Jack Stanton optrad als de jonge Ben. De opzet stelde Olson in staat slapstickenergie te combineren met echte familietensions.
Vanaf de pilot af testte The Mick hoe ver een netwerkkomedie kon gaan. Mickey’s mislukte pogingen om de kinderen te helpen, liepen vaak spectaculair mis. Al in de openingsaflevering drugt ze Sabrina stiekem, triggert ze Bens allergieën, stuurt ze Chip een bloederige vechtpartij in, laat ze een buurman getaserd worden, vecht ze met een uil en kookt ze die vogel vervolgens voor het avondeten.
Latere verhalen volgden hetzelfde patroon. Mickey probeerde Sabrina een keer bang te maken voor anticonceptie door een nep-zwangerschapsschrik. Een andere keer verkleedde ze Ben als meisje om hem een meisjesschool binnen te smokkelen. Olson speelde de rol met volledige overtuiging dat elk verschrikkelijk idee zou slagen.
Mickey onderscheidde zich zowel van Dee Reynolds als van de meer reflectieve Morgan in High Potential. Waar Dee gespannen en reactief is, blijft Mickey vaak kalm te midden van chaos. Een scène in de pilot illustreert het verschil: wanneer een beveiliger haar met een taser bedreigt, antwoordt ze dat ze hoopt dat hij er twee heeft meegenomen, omdat ze een hoge tolerantie heeft.
De prestatie benadrukte ook Olsons vaardigheid in het werken met jonge acteurs. Haar scènes met de Pemberton-kinderen sprankelden van komische chemie. Black-D’Elia paste perfect bij Olsons droge timing, terwijl Barbusca Chips voortdurende ergernis overtuigend neerzette. De familieband die langzaam onder het brutale oppervlak ontstond, gaf de serie onverwachte warmte.
Met de hernieuwde aandacht voor Olson dankzij haar huidige proceduralsucces biedt The Mick de kans om te zien hoe ze een netwerkkomedie op eigen voorwaarden draagt. De serie bewees dat ze een show rond een onsympathieke hoofdpersoon kon dragen en het personage toch menselijk kon maken. Fans die meer van haar gedurfde stijl willen zien, zullen in de twee seizoenen genoeg vinden om van te genieten.