Judas Priest geeft bluesklassieker van Fleetwood Mac een energieke metalbehandeling

De cover uit 1978 van Peter Greens 'The Green Manalishi' onthult gedeelde wortels tussen vroege heavy metal en Britse blues

Judas Priest staat bekend als een van de grondleggers van heavy metal. Tijdens hun opkomst in de late jaren zeventig en tachtig verhief de groep twin-gitaarattacks, zwevende vocals en leerbeklede podiumpresentatie tot kenmerkende elementen van het genre. Onderweg brachten ze hulde aan invloedrijke nummers uit eerdere rocktijdperken, waaronder een onverwachte keuze uit de pre-Rumours-catalogus van Fleetwood Mac.

Peter Greens door LSD geïnspireerde single weerspiegelt de onrust bij Fleetwood Mac

Het nummer ontstond als non-album-single uit 1970 en werd later toegevoegd aan uitgebreide edities van het album Then Play On. Gitarist en oprichter Peter Green bepaalde het vroege geluid van Fleetwood Mac, dat geworteld was in de Britse bluesbeweging die ook figuren als Eric Clapton en Led Zeppelin vormde. Het nummer kwam voort uit Greens persoonlijke crisis na een intense LSD-ervaring waarbij hij een groene hond zag die zowel de duivel als geld symboliseerde. Green was diep ongemakkelijk geworden met het commerciële succes van de band en pleitte ervoor de winst weg te geven, een standpunt dat botste met zijn bandleden te midden van zijn verslechterende mentale gezondheid.

Deze spanningen gingen direct vooraf aan Greens vertrek uit de groep. De opname pulseert van paranoia en intensiteit, kwaliteiten die later de aandacht trokken van metalmuzikanten die op zoek waren naar rauwe, bluesgeoriënteerde nummers.

Judas Priest maakt van het nummer een meeslepende meezinger

Priest nam de cover op voor hun album Killing Machine uit 1978, dat in de Verenigde Staten verscheen als Hell Bent for Leather. Tegen die tijd had het geluid van de band zich aanzienlijk aangescherpt sinds hun album Sad Wings of Destiny uit 1976. In plaats van het broeierige tempo van het origineel te volgen, verhoogden ze het tempo en verhardden ze de toon, waardoor het stuk veranderde in een agressief, publiek-energiek nummer.

Gitaristen K.K. Downing en Glenn Tipton wisselden snelle solo’s uit die de energie versterkten. Leadzanger Rob Halford legde later de keuze uit in een Apple Music-interview: “Er zijn een aantal vroege Fleetwood Mac-nummers die gewoon schreeuwden om een metalaanval, en we hebben er onze laarzen flink op gezet.”

Live-uitvoeringen verstevigen de blijvende plek van de cover in de metalgeschiedenis

De Judas Priest-versie heeft zich in concertsettings voor veel luisteraars veerkrachtiger bewezen dan het origineel. De band heeft het nummer regelmatig gespeeld en het behoort tot hun meest uitgevoerde nummers volgens setlistgegevens. Opvallende optredens zijn onder meer een optreden op Live Aid in Philadelphia in 1985 en een gastoptreden in 2021 met Metallica-gitarist Kirk Hammett op het Louder Than Life-festival.

Een live-opname staat op de 50-jarig jubileumcompilatie Reflections: 50 Years of Heavy Metal Music van de groep. Peter Green overleed in 2020 zonder zich publiekelijk uit te laten over de cover, maar de arrangement benadrukt de blijvende brug tussen blueswortels en de evolutie van heavy metal. Greens vroege werk blijft resoneren bij artiesten in de hele rock, waaronder Aerosmith en The Black Crowes.