Tony Gilroy keert terug als regisseur van een speelse dramafilm met Behemoth! in de hoofdrol. Het verhaal draait om een professionele cellist die zich staande houdt in de veranderende wereld van de klassieke muziek. De film heeft Pedro Pascal in de rol van Alex Serian, een gerenommeerd musicus die zowel in toporkesten als in Hollywood-opnamestudio’s werkt. Gilroy, bekend als bedenker van de Star Wars-serie Andor, besteedt veel aandacht aan muzikale details en kiest voor een lichte, scherzo-achtige toon.
Films over klassieke musici worden vaak bekritiseerd omdat acteurs alleen maar doen alsof ze spelen. Gilroy liet Pascal daarom uitgebreid cello studeren, zodat de bewegingen overtuigend vibrato, streektechniek en fysieke expressie tonen. Alex wordt neergezet als een voormalig wonderkind uit een vooraanstaande muzikale familie die symfoniewerk aanvult met filmsessies, nu de orkesten minder betalen en minder stabiliteit bieden.
De productie legt repetities vast met precieze taal die traditionele Italiaanse aanwijzingen combineert met vakjargon. Dirigenten treden op als veeleisende figuren en de opnamestudio-scènes dompelen de kijker onder in de druk van live-opnames voor grote films.
Gilroy gebruikt een niet-lineaire tijdlijn en een slim trucje waarbij orkestopnames naadloos overgaan in de eigen score van de film. Verschillende componisten droegen bij en worden gezamenlijk gecrediteerd als het Behemoth! Collective. De aanpak houdt het verhaal luchtig, ook als het persoonlijke geschiedenis van Alex behandelt, waaronder familietwisten die naar voren komen in gesprekken met zijn broer, gespeeld door Will Arnett.
Olivia Wilde speelt een bezitterige geliefde die verbonden is met een rijke mecenas, terwijl Eva Victor optreedt als violiste die contact maakt met Alex. Alexa Swinton vertolkt een jonge online componiste wier werk Alex’ aandacht trekt en een mysterieus element toevoegt. De film bouwt op naar een spannende reeks waarin Alex probeert een familiezaak op te lossen.
In de kern onderzoekt de film een musicus die worstelt met oude patronen en op zoek is naar zingeving. Gilroy laat zich losjes inspireren door de elliptische stijl van Tár, maar houdt het ritme toegankelijk en meeslepend. Het resultaat is een portret van het kunstenaarsleven dat levensecht en specifiek aanvoelt en zowel de glamour als de sleur van een muziekcarrière belicht.