Jorge Martín heeft in de podcast Gypsy Tales een van zijn meest openhartige interviews tot nu toe gegeven. De coureur uit Madrid blikte terug op zowel de glorieuze momenten als de zwaarste episodes uit zijn motorsportcarrière, inclusief een seizoen 2025 dat werd gekenmerkt door ernstige fysieke en mentale problemen die zijn loopbaan in gevaar brachten.
Voor de blessures bereikte Jorge Martín wat velen onmogelijk achtten: wereldkampioen worden op een satellietteam als Pramac. De coureur zelf schrijft dat succes toe aan een diepgaande mentale transformatie. Binnen twee weken specifiek werk merkte hij al een duidelijk verschil en slaagde hij erin om constant punten te scoren, of het nu een tweede plaats, een vierde plek of een overwinning was.
De idylle met de titel duurde kort. Na zijn overstap naar Aprilia liep hij tijdens een supermotard-sessie op een circuit in Lleida een breuk in de voet op en, nog ernstiger, een breuk van het scafoïd. Deze blessure behoort tot de meest gevreesde in de paddock, omdat veel coureurs nooit meer hun oude niveau bereiken.
Terwijl hij nog herstellende was, arriveerde Martín bij de Grand Prix van Qatar. Tijdens de race verloor hij door vermoeidheid zijn concentratie, schoot hij te wijd en werd hij geraakt door de motor van Fabio Di Giannantonio. Het resultaat was verwoestend: elf gebroken ribben en een pneumothorax die zijn situatie ernstig compliceerde.
Het medische traject leidde ook tot een intern conflict met zijn team. Martín wilde pas terugkeren als hij volledig hersteld was, zonder druk. Aprilia verzette zich echter tegen die aanpak en eiste een onmiddellijke terugkeer, wat leidde tot een felle discussie die de coureur nu heeft onthuld.
Ik wilde niet terugkomen en moeten bewijzen dat ik nog dezelfde Martín van vroeger was. We wilden meer tijd nemen en volledig herstellen. Toen we dat aan Aprilia vertelden, zeiden ze: ‘Geen sprake van dat je weggaat’. En daar begon de hele ruzie.
Liggend op de grond van het Qatarese circuit voelde Martín dat hij geen lucht meer kreeg en wist hij zeker dat zijn leven gevaar liep. Hij werd met spoed naar het medische centrum gebracht, waar hij een dramatisch moment beleefde dat hij nooit zal vergeten. Hij belde zijn vriendin María om afscheid te nemen en zei dat hij van haar hield, zonder te weten of hij het zou overleven.
De artsen slaagden erin hem te stabiliseren en brachten hem naar het ziekenhuis om de long te draineren. Deze bijna-doodervaring heeft zijn kijk op het dagelijks leven veranderd. Nu waardeert hij simpele dingen als een kop koffie of de zon op een terras, zich bewust van het feit dat gezondheid een echt geschenk is.