John Turturro en Tatiana Maslany delen slechts één cruciale scène in de film The Only Living Pickpocket in New York. Jaren zijn verstreken sinds hun personages elkaar voor het laatst zagen toen Harry bij haar deur arriveert, wat de basis vormt voor een geladen hereniging vol onuitgesproken geschiedenis.
Turturro stelde een spontane methode voor aan regisseur Noah Segan om de natuurlijke spanning van de scène te behouden. Het duo vermeed elke repetitie, waardoor de master shot en de daaropvolgende takes organisch ontstonden uit de lange scheiding tussen de personages.
I just suggested to Noah, let’s just block it, let’s not rehearse it. They haven’t seen each other in such a long time. So we never rehearsed it. The rawness is evident. We did the master, then Tatiana and myself.
Harry is de centrale tasjesdief van het verhaal. Hun gesprek onthult zijn afwezigheid uit haar leven en de aanhoudende wrok over haar beslissing om de stad achter zich te laten.
Maslany benadrukte de subtiele kracht van het script en wees op de betekenisvolle stiltes die meer zeggen dan dialoog alleen. Ze bereidde zich grondig voor, maar richtte zich op het reageren in het moment op Turturro’s gevestigde vertolking van Harry.
The writing is so elegant. There’s a lot of space between moments where things are unsaid. I just thought it was a really gorgeous scene. The idea of doing a scene with so much history in it, when you have only four pages or whatever to do it.
Ze beschreef Turturro als diep in de rol verzonken, waardoor de gedeelde geschiedenis voelbaar werd ondanks de korte opnamedag van één ochtend.
Harry steelt een flashdrive van een tech-associate met banden met de georganiseerde misdaad en brengt de dag door met pogingen om hem terug te krijgen terwijl hij wordt achtervolgd door maffiafiguren. Het verhaal bevat gewelddadige handelingen, hoewel die meestal buiten beeld plaatsvinden.
The violence in the movie is usually offscreen but the cost of the violence, the effect of it is on screen. That’s what we carry with us.
Turturro putte uit een persoonlijke ervaring uit de jaren zeventig voor een scène met een pistool. Laat op een avond liep hij naar een basketbalveld waar een agent hem verdacht vond en een wapen trok. De situatie werd vreedzaam opgelost en leidde tot een spontaan potje.
De herinnering aan het pistool en de daaruit voortvloeiende fysieke spanning hielp zijn vertolking vorm te geven van een personage dat van zijn waardigheid is beroofd en buitengewone aanwezigheid moet tonen.
Turturro trainde met goochelaar en expert Apollo Robbins om authentieke technieken te beheersen. Harry werkt zelfstandig, een ongebruikelijke keuze in het vak waarin duo’s meestal samenwerken, vaak met de vrouw die de diefstal uitvoert.
Beoefenaars volgden historisch een informele code: ze vermeden dronken, gehandicapte of oudere slachtoffers en kozen in plaats daarvan welgestelde doelwitten. Het doel was subtiele manipulatie zodat het slachtoffer het verlies nooit merkte.