Jeremía Recoba, Uruguayaanse aanvaller van Las Palmas, bevindt zich in de laatste stadia van zijn herstel na een blessure die hem bijna tien maanden van het veld hield. De zoon van de historische speler Álvaro 'El Chino' Recoba houdt een positieve houding aan en heeft het proces omgezet in een kans voor persoonlijke en professionele groei.
Vanaf het eerste moment erkende de speler dat het moeilijkste niet alleen de fysieke pijn was, maar ook de emotionele verwerking. In het begin kwam de natuurlijke frustratie op: waarom overkwam hem deze blessure en wat zou er gebeurd zijn als hij die ene actie niet had gemaakt? Al snel besefte hij echter dat een sterke geest essentieel was om vooruit te komen.
Als je niet goed in je hoofd zit, kun je de blessure niet goed dragen. Je moet kracht putten uit waar je die niet hebt. Het allerbelangrijkste is zonder twijfel dat je goed in je hoofd zit.
De ervaring heeft hem geleerd alledaagse dingen te waarderen die hij eerder vanzelfsprekend vond, zoals zelfstandig douchen of 's nachts opstaan. Deze nieuwe blik heeft hem in staat gesteld ook in moeilijke situaties positieve kanten te zien en zichzelf voor te houden altijd het goede te zoeken.
Telkens wanneer hij de operatielitteken ziet, herleeft Jeremía Recoba zowel de moeilijke als de goede momenten. Hoewel hij in het begin de nabijheid van zijn familie miste, kijkt hij nu met trots naar het litteken omdat hij weet dat hij alles doet om terug te keren. Hij koestert geen wrok jegens de blessure en richt zich op het afronden van de revalidatie om zo snel mogelijk weer bij zijn teamgenoten te zijn.
Recent sprak hij met de coach van Las Palmas, die hem zijn volledige vertrouwen uitsprak. De speler gelooft dat hij veel kan toevoegen aan het team met zijn speelstijl en hoopt dat op het veld te laten zien. Volgens artsen en fysiotherapeuten zou een terugkeer over een maand of anderhalve maand mogelijk zijn, hoewel hij hoopt dat het eerder kan als de sensaties goed zijn.
Hoewel hij het gewicht van de naam Recoba draagt, voelt de voetballer dat niet als een last. Hij bewondert zijn vader diep, zowel om zijn sportieve carrière als om zijn constante steun in de moeilijkste momenten. Zijn doel is een eigen identiteit op te bouwen en tevreden te zijn met de speler die hij is, los van vergelijkingen.
In de kleedkamer heeft hij een goede groep vrienden gevonden, onder wie Juanma, Iñaki, Clemente, Fuster, Caro en Ale García. Buiten het veld valt vooral de vriendelijkheid van de mensen op Gran Canaria op, die hem het gevoel hebben gegeven dat hij thuis is en hem aangenaam verrasten met hun warmte en persoonlijke benadering.